Ζουν ανάμεσα μας και λιάζονται. (Stonpithiko Summer special)

 

 

    Το κείμενο που βρίσκεται αυτή την στιγμή μπροστά από τις οθόνες σας είναι το τελευταίο και της τρέχουσας σεζόν. Ακόμα και οι Αυστραλοπίθηκοι χρειάζονται λίγο χρόνο για να εκ νέου φόρτιση των μπαταριών τους. Μία δύσκολη χρονιά, μια χρονιά με Κριστοφόρ Παπακαλιάτη, μετρό Θεσσαλονίκης και άλλα πολλά, φτάνει αισίως στο τέλος της. Για τους παραπάνω λόγους θα ήθελα το σημερινό κείμενο να αποτελέσει κάτι ξεχωριστό, ένα καλό finish με λίγα λόγια της σεζόν που πέρασε.

       Το πρώτο σκέλος του τίτλου ίσως είναι λίγο παραπλανητικό και πολλοί θα νομίζουν πως θα μιλήσω για Νεφελίμ, Ελοχίμ και άλλα τέτοια αλλά όχι συνπιθηκιώτες και συνπηθικιώτισσες. Σήμερα θα μιλήσουμε και θα αναλύσουμε τα είδη γυναικών που μπορούμε να εντοπίσουμε στης Ελληνικές παραλίες. Ω ναι υπάρχουν, είναι πολλά, επικίνδυνα και πολλά υποσχόμενα. Ξεκινάμε λοιπόν.

 

Η τούμπανο: Έχεις κάτσει αραχτός στην ξαπλώστρα σου, έχεις βάλει  αντιηλιακό   και είσαι έτοιμος να απολαύσεις τον υπέροχο ήλιο. Ξαφνικά, περνάει από μπροστά σου γεμάτη χάρη και στυλ, κορδωτή συνήθως για να μπορούν να την δουν όλοι. Ο χρόνος μοιάζει ξαφνικά σαν να σταμάτησε να κυλάει και όλα χάνουν το νόημα μπροστά στο πέρασμα της. Το στόμα σου ανοιγοκλείνει και τα γυαλιά σου αυτόματα κατεβαίνουν, κινήσεις που κάνεις σπασμωδικά και δεν μπορείς να ελέγξεις.  Αυτή φίλε αναγνώστη είναι η τούμπανο.  Μια παρουσία που θα κάνει αίσθηση σε όλη την παραλία. Τα συνδυάζει όλα και την διακατέχει το κλασσικό, σπαστικό γυναικείο βλέμμα <<είμαι ωραία και το ξέρω>>. Αυτή την φορά όμως είναι κάτι παραπάνω από δικαιολογημένο.

Η πωπάρα: Αρκετά δημοφιλής παρουσία της Ελληνικής παραλίας. Η διαφορά βέβαια όπως είναι φυσικό με την τούμπανο,  είναι πως το ύφος <<χιλίων καρδιναλίων>> δεν το έχει στα μάτια αλλά στον κώλο. Σμιλεμεύνο και καλοσχηματισμένο πωπουδάκι, ιδανικό για RnB μπατσάκια,  στο οποίο οι γλουτοί κινούνται ρυθμικά σε κάθε βήμα της εκάστοτε κορασίδας, δίνοντας σου την αίσθηση πως βαράνε παλαμάκια σε κάθε πάτημα. Συνήθως το υπόλοιπο παρουσιαστικό είναι αδιάφορο αλλά τα πληθωρικά οπίσθια που διαθέτει η πωπάρα δεν την αφήνουν να περνάει απαρατήρητη. Με την πάροδο των χρόνων βλέπω πολλούς επίδοξους γόηδες να πέφτουν θύμα της γοητείας της πωπάρας. Ελληνίδες βάλτε μπραζίλιαν.

Η γαρίδα: Σηκώνεσαι να κάνεις μια βουτιά, γιατί έχεις ανάψει από την υπερβολική ζέστη . Ξαφνικά την βλέπεις να πλησιάζει. Από μακριά, αχνοφαίνεται ένα αγγελικό πλάσμα , χωρίς κανένα ψεγάδι. Ποια είναι αυτή αναρωτιέσαι. Μήπως ονειρεύομαι?? Μήπως είναι μία οπτασία σαν την Φεγγαροντυμένη(πω τι είπα τώρα). Πλησίασε αρκετά. Βλέπεις το πρόσωπο της. Παθαίνεις ένα μικρό σοκ και τρέχεις ευθύς στην θάλασσα , κάνοντας τα 0-100 πιο γρήγορα και από τον Μάικλ Φέλπς. Αυτή είναι η γυναίκα γαρίδα , στην οποία μπορείς να θαυμάσεις το αξιοζήλευτο σώμα της αλλά στο τέλος να πετάξεις το κεφάλι. Τα θύματα της γαριδογυναίκας γίνονται όλο και περισσότερα με το πέρασμα των καλοκαιριών και αυτό γιατί ο μέσος Έλληνας άντρας κατάλαβε πως δεν χρειάζεται ένα μοντέλο για να περάσει κάποιος καλά. Παραμονεύει στην άμμο και είναι πολλά υποσχόμενη.

 

Η τ’ αλλουνού: Καλοκαιράκι λοιπόν και ως γνωστόν είσαι μόνος. Κανονίζετε για μπάνιο με την παρέα σου οι οποίοι φέρνουν κλασσικά και τις κοπέλες τους . Πέραν του ότι κρατάς ένας πρώτης τάξεως φανάρι, πάντα θα υπάρχει η μία κοπέλα ενός κολλητού σου που θα σου κάνει τα γλυκά ματιά  και την ζωή δύσκολη. Οι προτάσεις να της βάλεις λάδι στην πλάτη, την ώρα που ο κολλητός θα παίζει ρακέτες δίνουν και παίρνουν, ανεβάζοντας την θερμοκρασία σου στα ύψη. Μπορεί οι προκλήσεις να είναι πολλές και σκληρές αλλά ακόμα και ένα ζευγάρι από καλοσχηματισμένα στηθάκια δεν πρέπει να μπαίνει πάνω από την αντρική φιλία. Σεβάσου τον φίλο και τρέχα στην θάλασσα να παίξετε κοκκορομαχίες.

 

Η αδερφή του κολλητού σου: Εντάξει ας το παραδεχτούμε , όλοι έχουμε έναν φίλο με απίστευτα ωραία αδερφή. Όλοι προσπαθούμε να την αποφύγουμε , ως σεβασμό στον φίλο αλλά η εν λόγω  κορασίδα δεν πτοείται ούτε στιγμή, συνεχίζοντας την πολιορκία της. Η πλάκα είναι πως όταν εκείνη σε πλησιάζει σε μία απόσταση 2 μέτρων , ενεργοποιεί ευθύς αμέσως τις δολοφονικές ματιές του κολλητού σου. Πολλοί συνοδεύουν τις ματιές αυτές με ένα μακρόσυρτο <<εεεεεεεεεε>> και εσύ σηκώνεις τα χέρια σε στυλ <<δεν έκανα τίποτα>>, όμοιος με μπασκετμπολίστα που μόλις έκανε φάουλ.

 

Η δεν ξέρω ρακέτες αλλά παίζω για να σας σπάσω τα ούμπαλα: Σκάει συνήθως στην παραλία με γκόμενο κλαρινογαμπρό. Τις περισσότερες φορές ανήκει ΚΑΙ  στην κατηγορία τούμπανο , καθώς δεν έχει πρόβλημα να σηκωθεί και να δείξει το σώμα της στους λουόμενους. Όπως ο Καρράς έχει όμως ένα ελάττωμα, έτσι έχει και η φίλη μας η ρακετίστρια. Δεν έχει ιδέα από το σπορ, σε σημείο να τρομοκρατείται όλη η παραλία από τις μπαλιές της. Σερβίς, πρώτο χτύπημα θάλασσα. Σερβίς πάλι, δεύτερο χτύπημα στο κεφάλι του συμπαίκτη με δύναμη. Δώστου ξανά μανά σερβίς, τρίτο χτύπημα βρίσκει κακόμοιρο παιδάκι που τρέχει ξέγνοιαστο στην παραλία. Η ιστορία επαναλμβάνεται για πολλές φορές και ακόμα πιο άστοχες μπαλιές, μέχρι η ρακετίστρια μας να βαρεθεί και να ασχοληθεί με κάτι άλλο.

 

Η κολυμβήτρια: Αντικειμενικά από τις πιο νορμάλ παρουσίες της Ελληνικής παραλίας. Φτάνει στην πλαζ με την συνήθως έξαλλιάρικη πετσετούλα της και την ψάθα της, έχοντας ως μοναδικό στόχο να βουτήξει στην θάλασσα και να δροσιστεί. Τις περισσότερες φορές , όχι όμως πάντα, έχει και χαρακτηριστικό κορμί λαμπάδα. Η κίνηση που αποτελεί και το σήμα κατατεθέν της κολυμβήτριας, είναι ο τίναγμα του μαλλιού που κάνει όταν βγαίνει στην επιφάνεια , μετά από ένα κοπιαστικό μακροβούτι.

 

Η beach volley: Ακόμα μία κατηγορία , που με την πάροδο κάθε θερινής περιόδου γίνεται όλο και πιο δημοφιλής. Τα γηπεδάκια beach volley γεμίζουν με κορασίδες κάθε ηλικίας, που προσπαθούν να εξασκήσουν το άθλημα. Συνήθως πάνε στο γηπεδάκι δυο-δυο για να μπορούν να κάνουν πασούλες πάνω από το φιλέ. Αυτό συμβαίνει μέχρι να τις πάρουν πρέφα οι κλαρινογαμπροί της παραλίας και σκάσουν μύτη και καλά για να παίξουν volley για την χαρά του αθλήματος, ενώ στην πραγματικότητα κάνουν και το μπανισματάκι τους. Την βολλευμπολίστρια εκτός από τον <<τουμπανιασμένο>> τετρακέφαλο, μπορείς να την αναγνωρίσεις από το πιασμένο μαλλί κότσο , με η χωρίς καπέλο, και από το must κοκάλινο γυαλί Ray Ban, το οποίο έχει συνήθως και πολύχρωμο φακό. Κορίτσια σας ευχαριστούμε για το θέαμα που μας προσφέρετε . Συνεχίστε να προπονείτε τα σερβίς σας.

 

Η βάλε λάδι και έλα βράδυ: Α! Η αγαπημένη μου κατηγορία. Δεν μπορώ να προσδιορίσω το γιατί βέβαια αλλά έτσι είναι. Ίσως να ευθύνεται και ο τίτλος που την πλαισιώνει και που μονάχα το διεστραμμένο μου μυαλό θα μπορούσε να σκεφτεί. Κλασσική παρουσία της Ελληνικής παραλίας και φέτος την έζησα και από πολύ κοντά. Πρόκειται λοιπόν , για να μην μακρυγορώ , για εκείνη που βάζει τόνους λάδι, λες και είναι τηγανητή πατάτα όμως δεν μας κάνει ποτέ την τιμή να μπει στην θάλασσα. Περιορίζεται στην ξαπλώστρα της και κάνει το μαύρισμα της.

 

Η διαβαστερή: Πολύ ενδιαφέρουσα κατηγορία, καθώς όι περισσότερες γνωστές μου ανήκουν σε αυτή. Κλασσική και πολύ συνήθης εξωτική παρουσία. Κάνει το μπάνιο της, παίζει τις κοκκορομαχίες της, μαλακίζεται με το αγόρι της ΑΛΛΑ η ώρα της ηλιοθεραπείας είναι ιερή, γιατί εκεί μπορεί να διαβάσει το βιβλίο της. Το εκπληκτικό με αυτήν είναι οι αντοχές της, καθώς μπορεί σε μεγάλα κέφια να τελειώσει το Inferno του Dan Brown σε ένα απόγευμα. Το ανησυχητικό της υπόθεσης είναι πως έχω αρχίσει να βλέπω και βαρβατάντρες πλέον να κουβαλάνε τα βιβλιαράκια τους στην παραλία.

 

Η milfara: Τα πολλά λόγια είναι περιττά θαρρώ και δεν νομίζω πως πρέπει να προβώ σε χρονοβόρες εξηγήσεις. 38 με 45 σε ηλικία. Ύφος χιλίων καρδιναλίων. Σώμα μαυρισμένο και καλογυμνασμένο , που θα ζήλευε και εικοσάρα. Βλέμμα αιμοβόρικο και πολλά υποσχόμενο. Από δίπλα της πάντα συνοδεία το παιδάκι της το οποίο έχει έρθει στη παραλία για να κάνει τα πρώτα του πλάτσα πλούτσα. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΧ!!!

Η ξεβιδωμένη: Η χαρά των barman , η αλλιώς barista ( πιο ψαγμενιά) στα beach bar όλης της χώρας. Η ξεβιδωμένη έχει ως απώτερο σκοπό να πιει και να χορέψει μέχρι τελικής πτώσεως. Το πάρτυ ξεκινάει το μεσημέρι, όμως η χορευταρού μας θα κάτσει μέχρι πολύ αργά, ώστε να ακούσει όλα τα γνωστά και αγαπημένα της κομμάτι και να λικνιστεί στους ρυθμούς τους. Συνήθως είναι αρκετά εμφανίσιμη και πολλοί επίδοξοι γκόμενοι της κερνάνε σφηνάκια και κάθε λογής ποτό. Αποτέλεσμα  είναι να γίνει ντέφι και να γελάει ακόμα και με τα ανέκδοτα μου.

 

Η δεκατετράχρονη: Είσαι στην αμμουδιά και παίζεις τις ρακέτες σου, με τον μαγικό τρόπο που μόνο εσύ ξέρεις φίλε αναγνώστη. Ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι πως ένα πολύ σωστό μωράκι σε μπανίζει επίμονα με ένα βλέμμα διαπεραστικό , που σου τρυπάει την ψυχή. Βουτάς στην θάλασσα και μαζεύεις όσο θάρρος μπορείς για να πας να της μιλήσεις. Πηγαίνεις και πιάνετε την κουβέντα. Από μέσα σου επαναλαμβάνεις με μεγάλη σιγουριά <<είναι πάνω από δεκαεφτά>> , αν και φαίνεται νεαρά. Τελικά ρωτάς την ηλικία της και αυτή σου απαντάει με έναν ναζιάρικο τρόπο <<Δεκατέσσερα εσύ?>>. Το χαμόγελο στα χείλη σου παγώνει. Βάζεις το καπέλο σου, κατεβάζεις το γυαλί σου, κάνεις μια σίγουρη ρουφηξιά από την φραπεδιά σου και φεύγεις, απλά πανέμορφος.

 

Η topless: Ούτε εδώ νομίζω χρειάζονται πολλές εξηγήσεις. Η topless ευτυχώς πια αποτελεί μία από τις πιο κλασσικές, σταθερές και συνάμα εντυπωσιακές παρουσίες των εν Ελλάδι παραλιών. Για χάρη του μαυρίσματος , πολλές κοπέλες αφαιρούν το πάνω μέρος από το μαγιό τους ώστε, και καλά , να πάρουν χρώμα ομοιόμορφα. Το πραγματικό μαγικό κομμάτι της υπόθεσης είναι η ενεργοποίηση των αντρών όταν κάποια κοπέλα βγάζει το μαγιό της. Τα κεφάλια άνετα μπορούν να στρίψουν μέχρι και 360 μοίρες, σαν υποβρύχια του πολεμικού ναυτικού.

 

Η ινσταγκραματζού: Μια κατηγορία που έχει αρχίσει να παίζει δυνατά τώρα τελευταία, με την ύπαρξη του instagram. Ένα πρόγραμμα που  βελτιώνει τις φωτογραφίες και τους δίνει ένα χρώμα vintage. Το πρόβλημα  πως οι περισσότερες το χρησιμοποιούν διαρκώς για να φαίνονται λίγο καλύτερες στις  με αποτέλεσμα να φεύγουν από την παραλία με 300 επιπλέον φωτογραφίες η καθεμιά. Το τραγικό της υπόθεσης είναι πως όλες έχουν το ίδιο concept, το ίδιο φόντο , ακόμα και τις ίδιες γαμημένες πόζες.

 

Η ωτοστοπ: Το αρθρό κολοσσός, θα τολμούσα να πω, ολοκληρώνεται με την ωτοστοπ. Δεν την άφησα τυχαία τελευταία, καθώς φέτος ανακάλυψα την ύπαρξη της . Πρόκειται για εκείνη η οποία περιμένει υπομονετικά σε μία άκρη του δρόμου κάνοντας ωτοστοπ στα διερχόμενα οχήματα , επειδή δεν έχει άλλον τρόπο να μεταβεί στην παραλία. Για να το κάνεις αυτό εκτός από θράσος και κάρκαλα, θέλει και μία εντυπωσιακή εμφάνιση, γι αυτό τις περισσότερες φορές η κοπέλα ωτοστοπ είναι <<τουμπανάκι>>.

 

Υγ: Με αυτό το κείμενο, μία ακόμα κοπιαστική αλλά και γεμάτη σεζόν φτάνει στο τέλος της. Να περάσετε υπέροχα στο υπόλοιπο των διακοπών σας.

Υγ2:Σπάρτακε ειλικρινά μας έχεις καταστρέψει. Πέντε επεισόδια την ήμερα. Εσύ και ο Κρίξος μας έχετε αρρωστήσει.

Υγ3: Πως λέγεται το λάδι που πηδάει?? Άλτης.

Υγ4: Να μην φοβάστε ποτέ και τίποτα

Face the Devil, don't give a fuck , smack him in his face, kick him in the nuts.

 

                                                Αυστραλοπίθηκος

Ντεμέκ σε λέω αφού..

 

 

    Η αλήθεια είναι πως έχω κάνει αρκετά ταξίδια. Κάποια με έχουν σημαδέψει και θυμάμαι την κάθε στιγμή και άλλα τα οποία τα κρατάω σαν εμπειρίες , όμως θα μπορούσα και να μην τα είχα υλοποιήσει στην τελική γιατί με κούρασαν. Η επίσκεψη μου στην Θεσσαλονίκη τις προηγούμενες μέρες ανήκει στην πρώτη κατηγορία και γι αυτό έκρινα σκόπιμο να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις που έχω για το στολίδι της Βορείου Ελλάδας, την πόλη που γράφεται με δύο σίγμα και προφέρεται με δύο λάμδα. Απαραίτητη μία πρώτη γεύση από Βόρεια Αστέρια και ξεκινάω!!

  

   Όπως όλα τα ταξίδια μου, έτσι και αυτό ξεκίνησε επεισοδιακά. Σε ένα βαγόνι του Ο.Σ.Ε , intercity τρομάρα του, παρέα με πέντε περίεργους τύπους. Ένιωθα πάνω μου τα παγωμένα βλέμματα τους κάθε γαμημένο δευτερόλεπτο. Εντάξει ναι, είμαι ωραίος το παραδέχομαι, αλλά όχι τέτοια προσοχή. Μετά από έξι ώρες οι οποίες μου φάνηκαν πραγματικά ατελείωτες, έφτασα στην Θεσσαλονίκη. Με παρέλαβαν στον σταθμό, όπου με περίμενε εντυπωσιακή υποδοχή. Παίρνω καρφί το 23, το οποίο σε αφήνει κέντρο, τακτοποίησα τις αποσκευές μου και κατέβηκα αμέσως παραλιακή.

   Ζεστή η Θεσσαλονίκη, γι αυτό όλοι είχαν κατηφορίσει προς Αριστοτέλους. Έβαλα το μαύρο κλασσικό, απαραίτητο για μπάνισμα, Ray Ban γυαλί μου και κατέβηκα στην παραλία. Μπάνισμα, για όσους δεν είναι μυημένοι στον όρο, είναι η κατάσταση κατά την οποία κοζάρεις κάποιον ή κάποια στον δρόμο, ενώ ταυτόχρονα έχεις και αντιδράσεις που εναρμονίζουν με το εκάστοτε κοζάρισμα. Μπορεί να έχουμε απλά ένα μακρόσυρτο επιφώνημα του στυλ <<ωωωωωωωω>>, <<ψψψψψψψψψ>> ή ένα απλό ανοιγμα του στοματος , ως ένδειξη θαυμασμού για το θέαμα. Το μπάνισμα και η αντίδραση είναι τέλος απαραίτητο να έχουν μια αναγκαία διαφορά φάσης 1/2t.

   Έκανα ποδαρικό στους καφέδες στο College Bar , που βρίσκεται επί της παραλιακής. Πολύ καλός καφές και φοβερό σέρβις. Ειδικά το σέρβις γρήγορο και αποτελεσματικό. Συγχαρητήρια. Επίσης πήγα και την πρώτη μου ρομαντική βαρκάδα με κεριά , απαλή μουσική και τα σχετικά. Μπορεί να είμαι και να δηλώνω brutal σε κάθε ευκαιρία αλλά κάτι τέτοια λιγώνουν μία ευαίσθητη και ρομαντική ψυχή όπως εγώ. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα την βόλτα αυτή , παίρνοντας ένα από τα βαρκάκια που βρίσκονται αγκυροβολημένα δίπλα ακριβώς στον Λευκό Πύργο.

Την δεύτερη μου μέρα στην πόλη με πήγανε, με πιέσανε θα έλεγα, για καφέ στο Shark που βρίσκεται στην Καλαμαριά. Χαλαρά το καλύτερο μέρος για μπάνισμα σε όλη την Θεσσαλονίκη, τόσο για άντρες, όσο και για γυναίκες( κορίτσια δεν σας ξεχνάω). Μαύρο γυαλί για να μην φαίνονται οι αντιδράσεις σου, θέα στην θάλασσα, φραπεδάκι που απαραίτητα πρέπει να κρατήσει ένα τετραωράκι και χαλαράααααα. Το βράδυ , μετά από δύο εξαιρετικά ΠΙΤΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ με σος γιαούρτι (έτσι για να μαθαίνετε μερικοί Αθηνέζοι), χτύπησα και μία Markizαρα. Ωραίο μαγαζί, λίγο ακριβό βέβαια, αλλά είναι Markiz. Παρέλαση κλαρινογαμπρών, με μαλλί γυαλιστερό κλαρινωτό, μπλουζάκι με βεδάκι ή βεδάρα αναλόγως και απαραίτητα ένα προιόν φορτωτικής για κάθε ενδεχόμενο.

    Την τρίτη μέρα, επειδή είχα και διάβασμα, πάλι δέχτηκα μεγάλη πίεση για έναν καφέ και μπάνισμα  στο Barazza στην παραλιακή. Με βαριά καρδιά ήπια το γλυκό (σαν και μένα) με γάλα φραπεδάκι μου. Το βραδάκι  ύστερα από μεγάλη σκέψη και συγκρότηση αποφασίστηκε από εμένα και τους συνμπανιστές μου (ε?? ε??) να επισκεφτούμε το Μπιτ Μπαζάρ με τα γνωστά κρασάδικα, ρακάδικα, τσιπουράδικα. Το καταλληλότερο μέρος για να γίνεις κουρούμπελο στην Θεσσαλονίκη , με κρασί που νομίζεις ότι περιέχει και λίγο πετρέλαιο μέσα, ίδια αίσθηση με αυτή με την οποία φεύγεις από το Τηνιακό στην Αθήνα. Μία συμβουλή για το Μπιτ Μπαζάρ. Σε περίπτωση που παραγγείλετε κάτι φαγώσιμο και καλά να πάνε τα φαρμάκια κάτω, προσέξτε, μην πιάσετε κουβέντα με κάποιον άλλο εντός του τραπεζιού, διότι ούτε πατάτα τηγανητή δεν θα προλάβετε. Η νύχτα τελείωσε επεισοδιακά με μία μεταμεσονύκτια επίσκεψη στο Α.Π.Θ για ένα πάρτυ του πανεπιστημίου. Μπόλικο καλαμάκι κοτόπουλο και πολύ πολύ dubstep μέχρι το πρωί.

Η τελευταία διανυκτέρευση μου στην πόλη εξελίχθηκε εντός χαλαρών ρυθμών. Κλασσικό καφεδοπιπινομπανισματάκι στην παραλιακή και μετά βόλτα στην Ναυαρίνου. Το μοναδικό σημείο που με χάλασε λίγο σε όλη την επίσκεψη, καθώς κάθε φορά που επισκέπτομαι την πόλη βλέπω πως η Ναυαρίνου πέφτει πολύ σαν μέρος και τείνει να θυμίζει κάτι σαν του Ψυρή στην Αθήνα.

   Παρ’ όλα αυτά , στην Ναυαρίνου έφαγα το πιο γευστικό σουβλάκι της εκδρομής. Υπήρξε ένα προβληματάκι συνεννόησης αρχικά με τον μαγαζάτορα μέχρι να καταλάβει τι ακριβώς ήθελα αλλά τελικά την λύση έδωσαν οι δύο υπέροχες διερμηνείς μου. Το μαγαζί για όποιον θέλει φέρει το όνομα <<Καντίνα>> και βρίσκεται επί της πλατείας.

  Την επόμενη, που ήταν και η μέρα αναχώρησης με έπιασε η γνωστή μελαγχολία που μου έρχεται όταν πρέπει να φύγω από ένα μέρος που μου αρέσει πολύ. Έγινε η καθιερωμένη επίσκεψη στον Τερκενλή για να αγοράσω τσουρέκια. Πήρα το κλασσικό με σοκολάτα και έκανα την έκπληξη στο δεύτερο με γεύση κάστανο , το οποίο βγήκε ανέλπιστα πολύ καλό. Στις 12 τα μεσάνυχτα έφτασε δυστυχώς η ώρα της αναχώρησης και το ταξίδι προφανώς θα τελείωνε έτσι ακριβώς όπως άρχισε. Σε ένα βαγόνι του Ο.Σ.Ε παρέα με πέντε περίεργους τύπους.

   Προτού ολοκληρώσω το κείμενο και το παραδώσω στον λαό θέλω να μιλήσω για δυο πράγματα που παρατήρησα. Αρχικά να ξέρετε ότι νιώθεις ότι πατάς Θεσσαλονίκη όταν ακούς  το πρώτο βαρύ λάμδα. <<Δώσε μου λίγο το κινητό να μπω λίγο στο γκουγκλλλ>>, μπαλλαλλαικα και άλλες πολλές λέξεις και φράσεις μπορούν να σου κάνουν ένα ευχάριστο γκελ στο κεφάλι. Κλείνοντας θέλω να ρωτήσω..ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ ΑΥΤΗ Η ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΑ ΑΓΓΟΥΡΑΚΗ??

  Κλείνω λέγοντας πως η Θεσσαλονίκη είναι ένας must προορισμός για τον Έλληνα φοιτητή , καθώς μπορείς να γίνεις ζάντα, να ανέβεις σε τραπέζι και να ξεφτιλιστείς μέχρι και στις 11 το πρωί, να απολαύσεις την μαγευτική εικόνα της παραλίας ακόμα και όταν ο Θερμαικός είναι μέσα στην μπίχλλλλα . Μετά από μεγάλο ξενύχτι να φας μπουγάτσα με γάλα και όλα να είναι μια χαρά η πολύ απλά γιατί είναι η πόλη που στα αλήθεια δεν κοιμάται ποτέ.

  ΥΓ. Προσπάθησα να σας μεταδώσω μέσα σε λίγες γραμμές το κλίμα αυτής της πόλης. Ελπίζω να τα κατάφερα..

ΥΓ2. Το κείμενο προφανώς είναι αφιερωμένο σε μία φοβερή παρέα στην Θεσσαλονίκη και σε μία ιστορική περούκα.

ΥΓ3.Μην αφήνετε τίποτα και κανέναν να σας ρίχνει. Να είστε πάντα χαρούμενοι και να χαμογελάτε, έστω κι αν μέσα σας νιώθετε ότι κατρακυλάτε.

                                                                   Αυστραλοπίθηκος

Let’s talk about Christoforos.. (STONPITHIKO Christmas special)

 

 

    Τις προάλλες έτυχε να βρεθώ με φίλους και γνωστούς στου Ψυρρή για ρακόμελα, ναργιλέδες και τα συναφή. Πριν συνεχίσω να συντάσσω αυτό το κολοσσιαίο άρθρο, έχω να δηλώσω πως του Ψυρρή έχει πια ξεπέσει πάρα πολύ και δεν αποτελεί πια όπως στο παρελθόν must σημείο συνάντησης των απανταχού φοιτητών. Όταν μέχρι και σε ρακάδικα βγάζεις κράχτη για να φέρεις κόσμο, καλή ώρα σαν τα μαγαζιά ρούχων και υποδημάτων στην Ηφαίστου, τότε έχεις χάσει το παιχνίδι από χέρι. Συνεχίζω.. στην παρέα λοιπόν αυτή ανέφερα πως θα αποχωρήσω νωρίς για να παρακολουθήσω στην μεγάλη οθόνη το <<Αν>> του τιτανομέγιστου Κριστοφόρ Παπακαλιάτη. Αμέσως άρχισαν τα γελάκια και οι ειρωνίες σχετικά με το ιστορικό του καλλιτέχνη. Αμέσως ένα τερατώδες <<ΓΙΑΤΙ??>>  απλώθηκε στο ασυνήθιστα μεγάλο κεφάλι μου. Γιατί μεγάλε Χριστόφορε υπάρχουν διασκορπισμένοι κάποιο οι οποίοι υπονομεύουν και χλευάζουν το έργο σου?? Ε Γιατί??? Επειδή συνήθως παίρνεις στην ίδια σειρά μάνα και κόρη η επειδή πάνω στο τσακίρ κέφι μπορεί να παίξει και μία αιμομιξία?? Όλα αυτά αποτελούν πταίσματα μπροστά στο τεράστιο έργο του Χριστόφορου.

 

 

    Πέραν του άκρως χιουμοριστικού προολόγου, έχω να τονίσω σαν αυστραλοπίθηκος, πως η εν λόγω ταινία αποτελεί μία αξιόλογη και πολλή προσεγμένη δουλειά. Εξαιρετικά πρωτότυπο και καλοδουλεμένο  σενάριο. Ο σκηνοθέτης ξεφεύγει εντελώς από τα τηλεοπτικά μοτίβα του όπως αιμομιξίες, ομοφυλοφιλία και υπερβολικό σεξ. Το <<Αν>> δεν έχει καμία σχέση με το παρελθόν και απευθύνεται σε επίκαιρους προβληματισμούς που έχουν να κάνουν με  την οικονομική κρίση, τις σχέσεις και τις αποφάσεις που παίρνεις οι οποίες, όσο ασήμαντες κι αν φαίνονται, μπορούν να αλλάξουν την ζωή ή καθημερινότητα σου. Σε όλα αυτά μπορούμε να προσθέσουμε την φοβερή μουσική επιμέλεια , που ήταν επίσης δουλειά Παπακαλιάτη, με τα κομμάτια να δένουν απόλυτα με τις σκηνές πάνω στις οποίες παιζόντουσαν, με highlight την ώρα που Χριστόφορος και Καλογήρου έκαναν παθιασμένο, σκληρό, αχαλίνωτο, βρώμικο και ποικίλες σεξ, άκουγες από πίσω το <<Blue jeans>> της Lana del Rey,που τυχαίνει να είναι και ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Για του λόγου το αληθές..

Lana Θεά, παρ’ τους τα λεφτά

Τέλος μην ξεχάσουμε τα σκηνοθετικά τρικ, μελετημένα από Guy Ritchie, που σίγουρα σε συνδυασμό με όλα τα άλλα κάνουν το <<Αν>> μία ταινία που αξίζει να παρακολουθήσεις.

      Αυστραλοπίθηκος και σοβαρότητα όμως δεν πάνε μαζί, γι’ αυτό πάμε να δούμε κάποια πράγματα που μόνο ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης θα μπορούσε να είχε σκεφτεί και μας τα παρουσιάζει στην ταινία του:

 

-Ονομάζει το σκυλί του, το οποίο είναι μάλιστα και ένα Γερμανικό ποιμενικό, Μοναξιά!! Πόσο μπροστά.

-Μετά τις Ιωάννα Παππά(Κλείσε τα μάτια) και Βίκυ Παπαδοπούλου( Δυο μέρες μόνο), στην οποία ανήκει και η επική ατάκα..<<ΟΧΙ ΜΕΣΑ!!>> ,

ΟΧΙ ΜΕΣΑ λοιπόν…

ανακαλύπτει νέα γυναίκα ηθοποιό. Αυτή την φορά,  πουλέν του αποτελεί η Μαρίνα Καλογήρου η οποία δίνει εξαιρετική ερμηνεία στην ταινία.

Εντυπωσιακή, αν μη τι άλλο..

-Εκτός από την παραπάνω, ο Χριστόφορος ρίχνει και την σύγχρονη εκπρόσωπο των απανταχού Milf, Μαρία Σολωμού, με την οποία το κάνει και σε αμάξι βεβαίως βεβαίως. Ακόμα και αν δεν είναι βολικά και ο ηθοποιός μας μπορεί να πιαστεί, θα το κάνει γιατί πολύ απλά μπορεί.

-Ο πρωταγωνιστής μας μένει σε μονοκατοικία στην Πλάκα με θέα την Ακρόπολη. Το σπίτι σε διακόσμηση είναι ο ορισμός του εναλλακτικού τύπου. Το επάγγελμά του.. τι άλλο από σκηνοθέτης ο οποίος μάλιστα είναι ανενεργός για αρκετό καιρό. Apple Macbook τελευταίας τεχνολογίας που χρησιμοποιεί για την δουλειά του, ενώ την παράσταση σίγουρα κλέβει το αμάξι του, ένα κίτρινο DCV αντίκα!!

-Όπως κάθε φορά που μας παρουσιάζει ένα project του ο Παπακαλιάτης, είτε είναι σειρά ή ταινία, υπάρχει ΠΑΝΤΑ μία σκηνή στην οποία τρέχει λαχανιασμένος.

-Τέλος μην ξεχάσουμε τα εντυπωσιακά πλάνα μέσα από τζάμια και τις εποχές να αλλάζουν μέσα σε μία βόλτα, μοτίβο που χρησιμοποιεί συχνά.

 

  Ο καλλιτέχνης παρ’ όλα αυτά άφησε έξω καταστάσεις που παρακολουθούμε συχνά στα έργα του όπως :

- Δεν πραγματοποίησε ένα από τα γνωστά του ταξίδια στο εξωτερικό για να ηρεμήσει.

-Δεν είχε αυτή τη φορά ουδεμία εμπλοκή με <<σόγια>>.

-Δεν ήταν βαριά άρρωστος ή λίγο πριν τον θάνατο.

-Τέλος στην ταινία δεν είχε κολλητό, όπως σε όλα τα υπόλοιπα έργα του, ο όποιος συνήθως αποτελούσε και fashion icon.

 

Εν κατακλείδι, το <<Αν>> μας άφησε μία ευχάριστη γεύση, αφ’ ότου βγήκαμε από τον κινηματογράφο και το stonpithiko προτείνει ανεπιφύλακτα την ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη.

 

ΥΓ1: Δεν ήξερα τι κομματάκι να ανεβάσω αυτή την φορά, γι’ αυτό πάρτε το all time classic αγαπημένο μου.

ΥΓ2: Τι είναι μπλε και δεν κλείνει ποτέ??

Το ανοιχτό μπλε

ΥΓ3:Επιστροφή του πιθήκου με το νέο έτος, πάντα με μπόλικη όρεξη και σκέρτσο.

ΥΓ4:Καλές γιορτές σε εσάς και τις οικογένειες σας.

                                                      Αυστραλοπίθηκος

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΨΑΡΙΑ…

 

Το καλοκαίρι τελείωσε, ο Σεπτέμβρης  μπήκε, και τα κεφάλια μέσα. Αυτός ο Σεπτέμβρης τρομάρα σου όμως είναι διαφορετικός γιατί τελείωσες το σχολείο και πρέπει να συνεχίσεις την εκπαίδευση σου σε ένα ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Το πιστεύεις ή όχι πλέον λέγεσαι φοιτητής.Ναι ναι φοιτητής (ξέρω ότι θες να το ακούς μουσίτσα). Μετά το άρθρο που τάραξε την blogoσφαιρα  περί παρατάξεων λίγους μήνες πριν, ήρθε η ώρα για ένα νέο άρθρο βόμβα που θα αφήσει, δυστυχώς για εσάς, εποχή. Στο κείμενο που ακολουθεί υπάρχουν συμβουλές για κάθε είδους σπουδαστή για το που θα μείνει, φάει, πιει, και πως θα ανταπεξέλθει στην σχολή.  Πριν αρχίσουμε πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως η ζωή του φοιτητή που πέρασε στην πόλη του είναι τελείως διαφορετική από εκείνου του οποίου αναγκάζεται να ξενιτευτεί για χάρη της μάθησης. Ξεκινάμε λοιπόν…

 

Εγγραφή

    Μία από τις πιο δύσκολες στιγμές που θα έρθεις αντιμέτωπος κατά την τετραετή σου φοίτηση. Οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζεις είναι πολλοί. Γραφειοκρατία, παρατάξεις και τις δεκάδες ορδές φοιτητών που έχουν έρθει για τον ίδιο λόγο με εσένα. Αρχικά βεβαιώνεσαι πως έχεις όλα τα έγγραφα που χρειάζονται για την εγγραφή σου, είτε μέσω της ιστοσελίδας του κάθε πανεπιστημίου είτε μέσω κάποιου <<παλιού>>, ώστε να μην τρέχεις στην σχολή τρεις γαμημένες φορές παραπάνω από τους υπόλοιπους (true story). Αφού μαζέψεις τα χαρτιά και είσαι έτοιμος φτάνεις στην γραμματεία του τμήματος σου. Εκεί θα σε περιμένουν, ποιοι άλλοι , τα παιδιά των αγαπημένων μας παρατάξεων. Θα σε πιάσουν από τα μούτρα, μόνο καφέ δεν θα σου σερβίρουν. Μην ψαρώσεις και παίξε το χαλαρός. Κατάλαβε ότι εσύ τους ελέγχεις, όχι αυτοί. Θα  σε βοηθήσουν με την συμπλήρωση των αιτήσεων και θα τελειώσεις μία ώρα αρχύτερα, ενώ πριν φύγεις θα ζητήσουν το τηλέφωνό σου. Αυτό είναι το σημείο μηδέν, γιατί ή τους το δίνεις, το παίζεις καλός και σου πρήζουν το πέος για τα επόμενα τέσσερα χρόνια ή τους ρίχνεις άκυρο στην μάπα και αρχίζουν να σε έχουν στη μπούκα(μουαχαχαχα). Τέλος για να μην έχεις μπροστά σου κατά την εγγραφή σου ατέλειωτες ουρές συμφοιτητών σου φρόντισε να τελειώσεις με αυτήν  νωρίς, σαν επιμελές άτομο που είσαι.

 

Παρατάξεις

   Το μεγαλύτερο κεφάλαιο των ελληνικών πανεπιστημίων. Πολλοί τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για τα παιδιά με τα Paul Frank μπλουζάκια και τα Rocky Balboa  μποτάκια. Θα ακούσεις πολλές προσεγγίσεις για τον τομέα των κομμάτων από διάφορους μαιτρ του είδους όμως ας το παραδεχτούμε, υπάρχει η δικιά μου άποψη από την μία και από την άλλη η λάθος άποψη. Ο Αυστραλοπίθηκος λοιπόν συμβουλεύει να μην αποπαίρνεις τους παραταξιακούς. Θα σου χρειαστούν σίγουρα κάποια στιγμή στο μέλλον είτε ως πάροχος σημειώσεων είτε για να δικτυωθείς πιο εύκολα μέσα στο τμήμα. Μπορείς να βγεις και να διασκεδάσεις μαζί τους, ακόμα να πιεις και έναν καφέ βρε αδερφέ, αλλά μην πέσεις χαμηλά στέλνοντας τους να πάρουν τα βιβλία σου. Τέλος να είσαι σίγουρος πως ότι και να κάνεις, ότι και να σκαρφιστείς το τηλέφωνό σου με τον έναν η τον άλλο τρόπο θα το βρουν, ακόμα και αν χρειαστεί να διοργανώσουν ολόκληρο συνέδριο για να το πετύχουν αυτό(true story). Τέλος φίλε αναγνώστη, μην κάνεις το λάθος να γραφτείς σε παράταξη για χάρη κάποιας γκόμενας, γιατί και δεν θα σου κάτσει αλλά και θα σου πρήζουν τα <<καλαμπαλίκια>> σου αιώνια.

Σπίτι

  Αν είσαι από αυτούς που κατάφεραν να περάσουν στην πόλη τους τότε πάτα το skip και πήγαινε στο επόμενο κομμάτι του κειμένου που θα το βρεις λίγο πιο κάτω, αν όμως όχι μείνε μαζί μου. Η αναζήτηση σπιτιού έχει και αυτή τις δυσκολίες της. Δεν έχω περάσει από την συγκεκριμένη φάση αλλά όλοι έχουμε έναν φίλο που πέρασε στην επαρχία. Η μεγαλύτερη δυσκολία βρίσκεται στις τιμές των διαμερισμάτων, που πολλές φορές θυμίζουν τιμές αγοράς και όχι ενοίκιασης. Μπάνια που θυμίζουν γούρνες, σπασαρχίδες γείτονες και τα σχετικά. Από εκεί και πέρα φροντίζεις το σπίτι σου να είναι όσο πιο κοντά γίνεται στην σχολή  τόσο για να διευκολύνεσαι όσο και για να μπορείτε να μαζεύεστε πιο εύκολα με τους φίλους σου στο διαμέρισμα ( ξέρεις ποια είσαι). Μόλις τελειώσεις με τον χώρο αρχίζει η διακόσμηση του σπιτιού, ξεκινώντας από τα πιο βασικά που δεν είναι τίποτα άλλο από τα οινοπνευματώδη ποτά για να μπορείς να τρατάρεις τους φίλους σου αν έρθουν να σου κάνουν ένα ποδαρικό.

 

Μαθήματα

  Καλά όλα τα προηγούμενα αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο βρίσκεσαι στη σχολή και δεν είναι άλλος από το πτυχίο σου. Μπορείς να ξύνεσαι όλο το εξάμηνο αλλά μόλις πλησιάζει η εξεταστική πρέπει να σοβαρεύεσαι. Μαζεύεις σημειώσεις, κανονίζεις κολλητηλίκια, προσεύχεσαι στον Αλλάχ, τον Αλί Μπαμπά και τους σαράντα κλέφτες, παίρνεις το στυλό σου και είσαι έτοιμος να δώσεις. Σημαντική είναι και η τακτική που θα χρησιμοποιήσεις εντός της αίθουσας όπως αν θα κάτσεις μπροστά, κέντρο,πίσω από κάποια ξέμπαρκη κολώνα,δίπλα σε κάποιον που έχει διαβάσει, τα κλασσικά που κάναμε πάντοτε δηλαδή. Απέφυγε τα σκονάκια, πρώτον γιατί μέχρι να τα φτιάξεις θα έχεις εμπεδώσει αυτό που θες και δεύτερον αν σε πιάσουν δεν βλέπεις πτυχίο ούτε με κυάλια, ειδικά αν πέσεις σε περίεργο καθηγητή.

 

Πιώμα

  Έλα πες την αλήθεια, ο μοναδικός λόγος που συνεχίζεις να διαβάζεις το κείμενο είναι γιατί περιμένεις αυτό αποκλειστικά το κομμάτι. Είμαι υπεράνω αρθρογράφος και θα σου κάνω την χάρη. Η κατηγορία αυτή χωρίζεται στις υποκατηγορίες Καφείνη και Οινόπνευμα. Στην κατηγορία καφείνη συμπεριλαμβάνονται τα μη οινοπνευματώδη ποτά και ροφήματα. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να ψάξεις τα μέρη που έχουν τον φραπέ λιγότερο από τρία ευρώ και τσαααααακ, είσαι άρχοντας. Απαραίτητα σύνεργα σου είναι επίσης το μαύρο Ray Ban γυαλί και η αθλητική εφημερίδα για να είσαι πιο γραφικός και από το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης. Στην δεύτερη κατηγορία τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα. Αν θες μαγαζί κυριλέ τότε να είσαι έτοιμος για οκτάευρω στάνταρ, ενώ αν σου αρέσουν τα στέκια των τελειωμένων τότε ψάξε στο κέντρο, εκεί θα βρεις πραγματικούς θησαυρούς. Ειδικότερα στο Θησείο, την Πλάκα, το Μοναστηράκι και του Ψυρρή. Τέλος αν δεν το αντέχεις μην πιέζεις τον εαυτό σου, ώστε να μην ξυπνήσεις το πρωί και δεν θυμάσαι που βρίσκεσαι.

 

Μάσα

  Αν έχεις περάσει φοιτητής στην πόλη σου, τότε τα πράγματα είναι απλά. Το μόνο  πού έχεις να κάνεις είναι να φωνάξεις <<Μάνααααααααααααα, φαί έχει>> και αναλόγως με την απάντηση αποφασίζεις αν θα φας ή όχι.

Αντίθετα, αν είσαι φοιτήτης στην επαρχία τότε όπως λέει και ο Σάκης…

Δεν πτοούμαστε όμως φίλες και φίλοι. Αρχικά ξεκινάμε τα μαθήματα μαγειρικής με δασκάλα την μαμά. Αυτά θα ολοκληρωθούν μόλις κάψεις το πρώτο φαγητό, τα πάρεις στο κρανίο και φύγεις από το διαμέρισμα βρίζοντας. Εν συνεχεία θα δοκιμάσεις και το φαγητό της σίτησης, θα το σταματήσεις και αυτό όμως μόλις καταλάβεις πόση σόδα ρίχνουν στο φαγητό. Αυτό θα το αντιληφθείς όταν στις τρεις πρώτες μπουκιές έχεις πραγματικά σκάσει και έχεις ανοίξει τα χέρια σου παρακαλώντας για έλεος. Το θέμα κούρασε και δεν μένει κάτι άλλο πλέον από τα πατροπαράδοτα πιτόγυρα με απ’ όλα.

 

Σχέσεις

Στο τελευταίο κομμάτι του κειμένου και όπως πάντα το πιο απαιτητικό θα βρείτε χρυσές, και το τονίζω ΧΡΥΣΕΣ, συμβουλές γύρω από τις σχέσεις. Ο πιο κλισέ κανόνας είναι πως αν θες να χαρείς φοιτητική ζωή μην κάνεις σοβαρή σχέση. Από εκεί και πέρα αν παρουσιάζεις μαζωχιστικές τάσεις και θες να μπεις σε αυτό το <<τριπάκι>> δώσε βάση στα παρακάτω. Δεν θα  αναλωθώ πολύ   στις γυναίκες γιατί αν θέλουν, εύκολα βρίσκουν υποψήφιο γαμπρό αλλά στους δύσμοιρους άντρες και στις περιπτώσεις γυναικών που θα συναντήσουν στη σχολή. Πρώτα έχουμε την φοιτήτρια από σπίτι. Σοβαρή, μετρημένη, δεν γουστάρει αρπαχτές. Εσύ κολλάς μαζί της μέχρι που θα σου πετάξει την επική ατάκα <<είσαι ανώριμος ακόμα>> και άντε γεια σας. Ακολουθεί η φοιτήτρια <<ψάχνω απεγνωσμένα σάκο του μποξ>>. Αιτία αυτό είναι συνήθως κάποιος πρώην που την παράτησε στο παρελθόν. Ποιος θα την πληρώσει λοιπόν φίλες και φίλοι??? Ποιος άλλος ο ΜΑΛΑΚΑΣ. Τρίτη και τελευταία στη σειρά έχουμε την φοιτήτρια φίλη. Σε αυτή την περίπτωση ότι και να κάνεις η συγκεκριμένη κοπέλα θα σε βλέπει σαν φίλο και μόνο. Οι υποψίες σου για κάτι τέτοιο θα επιβεβαιωθούν όταν ακούσεις κάποια έκφραση του στυλ <<είμαι ερωτευμένη με την φιλία μας>> ή <<μακάρι να βρω ένα αγόρι σαν και εσένα>> και πάει λέγοντας. Και στις τρεις αυτές περιπτώσεις τρέχα μακριά και μην κοιτάξεις πίσω σου.

 

   Αυτές ήταν οι συμβουλές που έχω για τους πρωτοετείς μας, που όχι μόνο είναι γαμάτες αλλά είναι και δωρεάν. Ακόλουθησέ τες και δεν θα χάσεις. Με αυτά και με αυτά κάπου εδώ σας αφήνω γιατί έχω και διάβασμα(μουαχαχαχα). Τα λέμε την επόμενη φορά. Keep pithik-ing!!!

 

ΥΓ: Ε-Ε-ΈΧΕΤΑΙ. Από την Πάτρα και είναι γαμάτος. Υπομονή.

ΥΓ2:Φιλαράκι, να προσέχεις εκεί που πας.Αφιερωμένο…

                                                                    Αυστραλοπίθηκος

3 ΜΗΝΕΣ ΧΩΡΙΣ ΛΑΠΤΟΠ…

  Θα έχετε παρατηρήσει οι περισσότεροι(ποιοι περισσότεροι,ΟΛΟΙ) ότι τους τελευταίους 3 μήνες ο Αυστραλοπίθηκος απουσίαζε από την blogόσφαιρα, έχοντας ως αποτέλεσμα να απουσιάζει συνάμα και εκείνη η πένα που θα σχολίαζε με τον γνωστό καυστικό τρόπο τα γεγονότα. Μία βλάβη που ξεκίνησε από το ανεμιστηράκι και ως δια μαγείας εξαπλώθηκε (κατά τα λεγόμενα του service) μέχρι τον επεξεργαστή, ήταν αρκετή για να με απομακρύνουν από το φανατικό και σκληροπυρηνικό κοινό μου.  Στο κατά πάσα πιθανότητα τελευταίο άρθρο της σεζόν θα προσπαθήσουμε να καλύψουμε όλα εκείνα τα γεγονότα που γλύτωσαν από τον καυτό, σαν το πυρετό, σχολιασμό μου. Ξεκινάμε λοιπόν…

                                                Τελικός Κυπέλλου Ελλάδας
                                      Olympiakos Piraeus VS Fearless Pidgeon

   Στις 28 Απριλίου, μία μέρα πριν την μεγάλη βλάβη της 29ης, βρέθηκαν αντιμέτωποι στο Ο.Α.Κ.Α οι Ολυμπιακός και Ατρόμητος για τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδας. Σε ένα κακό ποιοτικά παιχνίδι, με λίγες φάσεις και χωρίς εντάσεις, κάτι που είναι απαραίτητο σε τέτοια ματς, οι <<ερυθρόλευκοι>> κατάφεραν να βγουν νικητές με 2-1. Αρχικά ο Τζιμπούρ άνοιξε το σκορ στο πρώτο ημίχρονο και όλα έδειχναν πως κυλάνε ομαλά προς το κόκκινο. Το δεύτερο ημίχρονο μας ζάλισε η ταχύτητα με την οποία αλλάζανε την μπάλα οι παίχτες. Οι  γρήγορες εναλλαγές των φάσεων, μας έκαναν εμάς τους αγνούς φιλάθλους να μιλάμε για άσχετα θέματα, μέχρι το 75ο λεπτό όταν μετά από ένα γύρισμα ο Ιγκλέσιας θα σουτάρει και έπειτα από κόντρες η μπάλα θα καταλήξει στο πλεκτό. Αμέσως οι συζητήσεις σταματάνε και τα χάμπουργκερ πέφτουν από τα χέρια. Το παιχνίδι ξεκινάει από το μηδέν και η ένταση ανεβαίνει. Νικητής στο ενενηντάλεπτο δεν υπάρχει και χρειάζεται και το μισάωρο της παράτασης. Στο τελευταίο λεπτό ο αόρατος Νταβίντ Φουστέρ με το διάσημο πλέον χτύπημα κόμπρα πετάγεται ξαφνικά, σαν άλλος σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι, στέλνοντας την μπάλα στα δίχτυα και την κούπα στον Πειραιά.

 
                                            Final Four Κωνσταντινούπολης

    Το διήμερο που εκτυλίχθηκε στις 11-13 Μαίου ήταν ένα τρελό…τρελό σαββατοκύριακο. Η Κωνσταντινούπολη είχε βάλει τα καλά της και ήταν έτοιμη να υποδεχτεί το final four , παρόλο που δεν συμμετείχε τούρκικη ομάδα. Στους δύο ημιτελικούς η ΤΣ.Σ.ΚΑ νίκησε τον Παναθηναικό με 66-64, έχοντας γίνει στο τέλος διαιτητικά όργια υπέρ των Ρώσων, ενώ στον δεύτερο ημιτελικό ο Ολυμπιακός με φοβερή εμφάνιση υπέταξε την Μπαρτσελόνα με 68-64. Στον μεγάλο τελικό της Κυριακής ζήσαμε πρωτόγνωρα πράγματα. Ο Ολυμπιακός γυρίζει από το –19 σε διάστημα δέκα λεπτών με μπροστάρηδες τους μικρούς Σλούκα, Παπανικολάου και Μάτζαρη ενώ ο <<κοντός>> Κάιλ Χαίνς κάνει ότι θέλει στην άμυνα Κιριλένκο, Κρστιτς και Κριάπα. Στην τελευταία φάση, και με την διαφορά στο –1 οι ερυθρόλευκοι κάνουν φάουλ και στέλνουν τον Σισκάουσκας στις βολές που έχει ποσοστά που αγγίζουν το 90%. Ο Λιθουανός χάνει απρόσμενα και τις δύο βολές. Η μπάλα πάει στα χέρια του Βασίλη Σπανούλη ο οποίος έχοντας αντίπαλο τον Σβεντ επιχειρεί ντράιβ. Ο Κιριλένκο κλείνει πάνω του και η μπάλα καταλήγει στον Πρίντεζη. Αυτός σουτάρει και…….Είναι κάποιες στιγμές που το συναίσθημα συνθλίβει την λογική και το μυαλό εγκλωβίζεται στα πάθη του. Το βλέμμα παγώνει και η καρδιά σταματάει, περιμένοντας την κατάληξη για να ανακουφιστεί από τους πολλαπλούς της χτύπους. Ο νους του εκάστοτε τριαντάρη Ολυμπιακού εκείνη την στιγμή ξεκινάει τα φλασμπακ. Ιωαννίδης, Τζόνσον, Σιγάλας, Tάρπλει, Πάσπαλιε, χαμένος τελικός με Μπανταλόνα, Ματσιγιάουσκας, Τσίλντρες, Κλέιζα, Παπαλουκάς και η σκέψη <<μας το χρωστάει ρε γαμώ το>> κυριαρχεί σε όλα τα κεφάλια. Όλα αυτά μέχρι που ο Πρίντεζης ευστοχεί και όλοι πλέον φωνάζουν χωρίς να σκέφτονται τι κάνουν και τι λένε. Το παρασοβαρέψαμε όμως. MVP του final four  εύκολα ο πολύ συμπαθητικός σε εμένα Μαρτίνας Γκετσεβίτσιους, που δεν χρησιμοποιήθηκε ούτε λεπτό από τον Σοφό. Γκετσέ σε στηρίζουμε κάργα, μην φοβάσαι τίποτα.


                                               Τελικός Champions League

   Στις 19 Μαιου στο Άλιανζ Αρένα εκτυλίχθηκε το τέλος μίας εκ των πιο ωραίων  ποδοσφαιρικών ιστοριών. Η Τσέλσι έπειτα από μία χρονιά γεμάτη περιπέτειες και δυσκολίες, έφτασε τελικά στην πολυπόθητη κορυφή της Ευρώπης. Το παράδοξο της όλης υπόθεσης είναι πως οι Λονδρέζοι με πολύ πιο δυνατά και πλούσια ρόστερ απέτυχαν παταγωδώς στο παρελθόν, ενώ φέτος με πιο χαμηλές βλέψεις και χωρίς τις Μουρίνιο style φανφάρες έφτασαν στο πιο ψηλό σκαλί της Ευρώπης. Στον αγώνα οι τυπικά γηπεδούχοι Βαυαροί μπήκαν πιο δυνατά στο παιχνίδι από το πρώτο λεπτό, χάνοντας την μία ευκαιρία μετά την άλλη, ενώ οι <<Μπλε>> στηρίχτηκαν στην παλιά καλή Βρετανική λογική του <<προσέχω τα νώτα μου>>, παρκάροντας ένα λεωφορείο, από τα δικά τους τα διόροφα, μπροστά από το τέρμα του Τσεχ, ενώ στήριξαν σχεδόν όλο το παιχνίδι τους στο εξαιρετικό κουβάλημα της μπάλας που κάνει ο Ραμίρεζ ώστε να βγουν στην κόντρα. Όλα αυτά μέχρι το 83', όπου ο Τόνι Κρόος από τα αριστερά φέρνει την μπάλα στο δεξί, κάνει την σέντρα και ο Μίλερ πετάγεται στην πλάτη της άμυνας, στέλνοντας την μπάλα στα δίχτυα. Η Τσέλσι δεν έχει άλλη επιλογή με το να βγει μπροστά, ενώ ο Ντι Ματέο τα παίζει όλα για όλα βάζοντας μέσα και τον Τόρες. Στο 88' και έπειτα από κόρνερ του Λάμπαρντ, ο Ντρογμπά βρίσκει λίγο χώρο και με κεφαλιά καρφώνει την μπάλα στο πλεκτό. Στην παράταση παραλίγο ο Ιβοριανός επιθετικός να βρεθεί από το ζενίθ στο ναδίρ, καθώς υπέπεσε σε πέναλτυ πάνω στον Ριμπερί αλλά ο Ρόμπεν που ανέλαβε την εκτέλεση έστειλε την μπάλα στα χέρια του Τσεχ, καθώς μάλλον και ο ίδιος ο Θεός δεν ήθελε ο Ντρογκμπά να χάσει με τέτοιο τρόπο το τρόπαιο. Στα πέναλτυ οι Λονδρέζοι αποδείχτηκαν τέρατα αναισθησίας και δεν κατάλαβαν τίποτα  ούτε από αποδοκιμασίες ούτε και αγχώθηκαν όταν ο Μάτα έχασε το πρώτο χτύπημα, παίρνοντας την νίκη με 4-3 και δείχνοντας σε όλους μας πως μπάλα δεν παίζουν τα ρόστερ.

                                                                                  
                                                         Eurovision    
                                                             2012
    Ω ναι…Επιτέλους πάμε και σε κάτι σοβαρό. Στις 26 Μαιου όλοι μα όλοι, χωρίς εξαίρεση, μείναμε καρφωμένοι στις οθόνες μας και παρακολουθούσαμε χωρίς ανάσα τις φοβερές προσπάθειες της Ελυθερίας Ελευθερίου να μαγέψει το κοινό στον τελικό της Eurovision, ο οποίος έλαβε χώρα στο Μπακού του Αζερμπαιτζάν. Η Ελευθερία προσπάθησε να φτάσει στην πολυπόθητη νίκη με την γνωστή πατροπαράδοτη τακτική του <<από φωνή μ****ρα>> αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Παρ’ όλα αυτά οι προσπάθειες της μας άφησαν με κομμένη την ανάσα, καθώς όπως όλοι παρατηρήσαμε αυτό που φόρεσε το κορίτσι μας δεν ήταν μίνι αλλά ότι έχει απομείνει. Οι Ευρω-πέοι  όμως κακιά τους ώρα δεν συγκινήθηκαν, τα ανατολικοβαλκανομεσογειακά μπλοκ έκαναν την δουλειά τους πάλι και με αυτά και με αυτά η 17η θέση μπορεί να μας αφήνει απόλυτα ικανοποιημένους εν τέλει. Νικήτρια η Σουηδία με το τραγικό Euphoria από την Loreen. Το πουλέν μου στον φετινό τελικό Νίνα Ζίλι πήγε πολύ καλά με την Ιταλία και το L’ amore E femmina, τερματίζοντας στην 9η θέση. Για να χαρεί και το μάτι και του πιο απαιτητικού θεατή, ιδού, Νίνα Ζίλι…


Οι γιαγάδες από την Ρωσία, που μόλις τις είδα πήρα αμέσως την γιαγιά μου στο χωριό και την παρότρυνα να συμμετέχει και αυτή στον διαγωνισμό του χρόνου στην Σουηδία, πήγαν ανέλπιστα καλά τερματίζοντας φιναλίστ. Αφήστε που έχει και πιο ωραία φωνή η γιαγιά μου από αυτές. Η πληθωρική και παρ’ ολίγον συμφοιτήτριά μου Ήβη Αδάμου μας πέρασε για μόλις μία θέση με το τραγούδι La La Love. Και εδώ η πατροπαράδοτη τακτική που χρησιμοποίησε όπως είδαμε και η Ελευθερία δεν έπιασε, κάνοντας μας να αμφιβάλουμε για την επιτυχία  αυτής πλέον. Η πλάκα σε όλα αυτά είναι πως το πιο ωραίο τραγούδι της φετινής Eurovision αντικειμενικά ήταν αυτό της Δανίας από τους Soluna Samay και το Should 've known better το οποίο πάτωσε παταγωδώς, όπως γίνεται κάθε φορά με τέτοια τραγούδια.

Ναι… αυτό το κομμάτι τερμάτισε στην 23η θέση, συγκεντρώνοντας 21 βαθμούς και οι Γιαγιάδες βγήκαν δεύτερες….

  Τέλος, για να κλείσουμε το κεφάλαιο Eurovision, όσα χρόνια και αν περάσουν ποτέ και κανείς δεν θα στείλει καλύτερο κομμάτι από αυτό….

                                                         Euro 2012

     Το διάστημα από 8 Ιουνίου εως 1 Ιουλίου είχαμε και το Ευρωπαικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που διεξήχθη στις Πολωνία και Ουκρανία. Δέκα έξι ομάδες έβαλαν τα δυνατά τους για το στέμμα του πρωταθλητή Ευρώπης, όμως στο τέλος νικάει πάντα η Ισπανία. Η Ελληνική αποστολή, τηρουμένων των αναλογιών, πήγε αρκετά καλά καθώς προσέγγισε το ταβάνι της στην διοργάνωση. Στο εναρκτήριο παιχνίδι με τους Πολωνούς ήρθε ισόπαλη 1-1 σε ένα παιχνίδι που στο πρώτο ημίχρονο έγειρε 40 μοίρες το γήπεδο προς την εστία μας, αποβάλλεται άδικα ο Παπασταθόπουλος με δεύτερη κίτρινη και ο Ζεν Πρεμιέ των ευρωπαικών γηπέδων χάνει πέναλτυ στο δεύτερο ημίχρονο. Στο δεύτερο ματς με τους Τσέχους έγινε η ζημιά. Παραλιακό ξεκίνημα, τραγικό ματς ο Χώσε Jose (Holebas), δύο φάσεις από τα αριστερά και τσουπ 2-0 στο 10'. Ζήσαμε να δούμε το πιο τραγικό λάθος του Τσεχ σε όλη την καριέρα του αλλά και πάλι ήταν αργά. Στο τρίτο ματς με τους Ρώσους οι διεθνείς μπήκαν μέσα με κάτι κάρκαλα μέχρι το πάτωμα. Προσήλωση στην άμυνα και μετά από πολύ καιρό επιτέλους….ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ. Λάθος του Ζιρκόφ πριν κλείσει το ημίχρονο με ανεξήγητη κεφαλιά προς τα πίσω. Ο Ζεν Πρεμιέ δεν συγχωρεί και καρφώνει την μπάλα στα δίχτυα. Αυτό ήταν περάσαμε. Δεύτεροι όμως, πέφτοντας έτσι πάνω στους Γερμανούς. Το πάλεψαν όσο δεν πήγαινε και μου χάρισαν και την στιγμή του Euro. Η μπάλα είναι στο ύψος της σέντρας και αμέσως όλη η Ελλάδα πετάγεται και φωνάζει <<ΓΚΟΛ>>. Και εγώ είμαι εκεί, παγωμένος, πάνω στον καναπέ(γαμ***νο αργόστροφο ψηφιακό σήμα). Ο Κεντίρα αργότερα βάζει γκολ που δεν πρόκειται να ξαναβάλει ποτέ στην καριέρα του και το ματς ανοίγει. Αμέσως το όνειρο γίνεται εφιάλτης. Ο Σαλπιγγίδης ευστοχεί σε πέναλτυ στα τελευταία λεπτά και σώζει την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Το τελικό 4-2 μας αφήνει ικανοποιημένους. Στην υπόλοιπη διοργάνωση οι Ολλανδοί απογοήτευσαν με τρεις ήττες, οι Γάλλοι έπαιξαν ωραίο ποδόσφαιρο μέχρι που έχασαν από τους αδιάφορους Σουηδούς και τα μαχαίρια βγήκαν στην επιφάνεια, οι καλοί μας πελάτες Πορτογάλοι μας γλύτωσαν αυτή την φορά και έχασαν λόγω Κασίγιας την πρόκριση στον τελικό, οι Ιταλοί πήραν πολλά πράγματα από παίκτες αουτσάιντερ πετώντας  πανηγυρικά έξω τους αντιπαθητικούς ποδοσφαιρικά Γερμανούς και οι Ισπανοί από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν απλά οι καλύτεροι. Και κάποιες ωραίες στιγμές, έτσι για καλό finish…

ΥΓ1.Με αυτό το άρθρο ο πίθηκος σας αφήνει λόγω διακοπών. Πάλι μαζί, δριμύτεροι και πάντα με μπόλικη όρεξη από Σεπτέμβρη.
ΥΓ2. Στις επάλξεις μεγάλη μεταγραφή για τον πίθηκο από Πάτρα μεριά…
ΥΓ3. Καλά μπάνια και καλό μαύρισμα.
ΥΓ4. Με αυτό σας αφήνω.

                                                                Αυστραλοπίθηκος

ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ (Stonpithiko Easter Special!!!)

 

    Το συγκεκριμένο άρθρο είναι από εκείνα που έχουν τον χαρακτηρισμό ωρολογιακής βόμβας. Πολλοί είναι αυτοί που θα προσπαθήσουν  να την αφοπλίσουν αλλά στο τέλος μόνο ένας θα τα καταφέρει,συνήθως κάποιος ψηλός,μελαχρινός,υπερβολικά γυμνασμένος και ωραίος όπως μας έχει διδάξει και το Χόλιγουντ. Με τον ίδιο τρόπο και αυτό το άρθρο πολλοί ανέλαβαν να γράψουν (Γίββωνας,Φοιτητής) αλλά τελικά στο τέλος μόνο ο Αυστραλοπίθηκος είναι αυτός που θα  φέρει εις πέρας αυτή την δύσκολη αποστολή και θα καταφέρει να την ολοκληρώσει με 100% επιτυχία.
    Στο κείμενο που ακολουθεί θα περιγραφούν λεπτομερώς οι κομματικές παρατάξεις που απαρτίζουν παραδοσιακά τα Ελληνικά πανεπιστήμια ΑΛΛΑ ΚΑΙ με ποιους τρόπους θα καταφέρετε αρχικά να αναγνωρίσετε έναν φοιτητή  που ανήκει σε αυτές και εν συνεχεία να τον αποφύγετε. Πριν γίνουν όλα αυτά όμως να και το καθιερωμένο πλέον  κομμάτι που θα σας βοηθήσει στην ανάγνωση…

                               Δ.Α.Π-Ν.Δ.Φ.Κ

  Η συνήθως πρώτη δύναμη στα Ελληνικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα είναι η Δ.Α.Π-Ν.Δ.Φ.Κ. Όταν έχεις να κάνεις με την συγκεκριμένη παράταξη οι χειρισμοί στους οποίους θα προβείς πρέπει να είναι ιδιαίτερα λεπτοί,έτσι ώστε να μην χάσεις έναν καλό πάροχο σημειώσεων με τον οποίο κατάφερες να περάσεις 6/6 μαθήματα (Γίββωνα ξέρεις ποιος είσαι) ή να έχεις μια αξιοπρεπή παρουσία περνώντας τα μισά τουλάχιστον. Δώστε προσοχή λοιπόν καθώς αυτά που ακολουθούν είναι ιδιαίτερα σημαντικά.
Αναγνωρίζω: Αποτελούν το <<Enfant Gateux>> των Ελλήνων σπουδαστών και για αυτό το λόγο οι επιλογές τους για το οτιδήποτε πρέπει να είναι ανάλογες βεβαίως βεβαίως. Αρχικά στυλιστικά οι άντρες ντύνονται  συνήθως με Paul Frank μπλουζάκι με ασορτί πάντα Rocky Balboa μποτάκι και ένα κλασσικό τζινάκι,με σκισίματα ή χωρίς. Πολλές φορές μπορεί το μπλουζάκι να γίνει και Ralph Lauren,Wesc και Billabong ανάλογα με τις ορέξεις του φίλου Δαπίτη και το παπούτσι κάτι από Vans,K-Swiss,και All Star σε μεγάλα κέφια . Σε ημέρες με λιακάδα  κλασσικό μαύρο Rayban  γυαλί ,ενώ στις κρύες μέρες του χειμώνα μαύρο δερμάτινο τζάκετ ασορτί με το γυαλί πάντα. Η μέση γυναίκα Δαπίτισσα δεν έχει στάνταρ ρούχα και είναι σε έναν συνεχή στυλιστικό αχταρμά,ειδικότερα στο πρώτο έτος. Αργότερα καθώς ανεβαίνει  το <<κύρος>> ανεβαίνει και η ποιότητα των ρούχων με τα ψώνια στα Berskah να πάνε και έρχονται. Προτιμά ανοιχτά χρώματα που τείνουν προς το μπλε και το γαλάζιο για να ταιριάζουν και με το σήμα της παράταξης.  Αν διάβασες όλα αυτά και πάλι δεν μπορείς να τους ξεχωρίσεις να θυμάσαι ότι ο φίλος Δαπίτης περιφέρεται συνεχώς με έναν καφέ στο χέρι,ο οποίος συνήθως είναι Freddo. Μπορεί να το γυρίσει και σε Freddo Capuccino στον οποίο η κανέλλα πάνω στο αφρόγαλα είναι must,ενώ αν κάτσει στην καφετέρια πολλές πιθανότητες υπάρχουν να γίνει και Freddocino.
Αποφεύγω: Θα σε προσεγγίσουν με σκοπό να πάτε για καφέ. Με τις εμπειρίες που έχω αποκτήσει από την σχολή κατάλαβα ότι δύσκολα μπορείς να τους αποφύγεις. Ειδικά τις πρώτες μέρες νόμιζα πως ήταν παντού. Στην καφετέρια,στην αίθουσα, στους διαδρόμους,ενώ όταν γύριζα σπίτι μου, κοίταζα κάτω από το κρεβάτι  για να δω αν είναι κανείς και ανακουφισμένος ξεφύσαγα. Με τον καιρό όσο τους αποφεύγεις και δεν απαντάς στο  τηλέφωνο(που σαν μαλάκας έδωσες..) ή δεν πηγαίνεις στα <<σούπερ>> <<ντούπερ>><<ουάου>>πάρτυ τους,όπως τα αποκαλούν οι ίδιοι, θα σταματήσουν να σε πρήζουν επί εικοσιτετραώρου βάσεως. Το τελειωτικό χτύπημα θα γίνει όταν σε ρωτήσουν αν θα τους ψηφίσεις στις φοιτητικές εκλογές και από εκεί και πέρα κάνεις εσύ την επιλογή σου,διότι  σε περίπτωση που η απάντηση που θα δώσεις θα είναι αρνητική ίσως θα κάνεις πολύ καιρό να δεις σημειώσεις από την εν λόγω παράταξη. Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν όμως, γι’ αυτό φροντίζεις να έχεις καλές σχέσεις με τους επιμελείς συμφοιτητές σου.

                                    Π.Α.Σ.Π
 
   Η Π.Α.Σ.Π είναι  μία παράταξη,  που συνήθως αποτελεί δεύτερη δύναμη στα περισσότερα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα,εκτός από την ΑΣΟΕΕ που έχει την πρωτοκαθεδρία. Για το λόγο αυτό χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή καθώς οι <<πρήχτες>> που μπορεί θα έρθουν να σου μιλήσουν είναι ιδιαίτερα μουλωχτοί.
Αναγνωρίζω: Πολλοί λένε ότι είναι ιδιαίτερα δύσκολο να ξεχωρίσεις έναν Πασπίτη καθώς δεν κάνει συγκεκριμένες επιλογές στην ενδυμασία του. Δεν χρησιμοποιεί συγκεκριμένες μάρκες,με πιο ακραία εμφάνιση το Lacoste πράσινο μπλουζάκι που πάει ασορτί με το σήμα. Συνήθως κλασσικό τζινάκι ή αθλητική φόρμα,ενώ πολύ συχνή είναι και η ολόμαυρη εμφάνιση ειδικότερα το χειμερινό εξάμηνο,κάτι που αποτελεί Κνίτικο χαρακτηριστικό όπως θα διαπιστώσεις παρακάτω. Η γυναίκα Πασπίτισα επίσης δεν έχει στάνταρ αμφίεση,αποφεύγοντας κατά κύριο λόγο τα φορέματα και επιλέγοντας απλά καθημερινά ρούχα,με τα ψώνια της να φτάνουν μέχρι την Ερμού. Ο καφές είναι τις περισσότερες φορές φραπόγαλο γλυκό ή μέτριο,ανάλογα με τις ορέξεις του φίλου Πασπίτη. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι αρκετά εύκολο να τους ξεχωρίσεις με έναν πολύ απλό τρόπο. Αν έλθει κάποιος να σου μιλήσει και μπεις στην διαδικασία να σκεφτείς <<Μήπως είναι Δαπίτης,μήπως είναι Κνίτης??>> τότε είναι σίγουρα Πασπίτης,και αν όχι πάντα 9 στις 10 φορές στάνταρ γιατί την μία μπορεί να είναι απλώς κάποιος περίεργος.
Αποφεύγω: Μπορείς να τους αποφύγεις εύκολα με τις λεγόμενες φράσεις κλειδιά όπως <<Πότε θα κάνει το επόμενο πάρτυ η Δαπάρα>>,<<Πως μπορώ να γραφτώ στη Δ.Α.Π>> και γενικότερα σε ότι έχει να κάνει σχέση με την παράταξη του περιστεριού. Κράτα μία πισινή όμως, γιατί σε περίπτωση που απέφυγες με μαεστρία την Δ.Α.Π χάρις τις συμβουλές που σου έδωσα προηγουμένως φίλε αναγνώστη,θα χρειαστείς μία εναλλακτική πηγή σημειώσεων,η οποίες πολλές φορές είναι σκάλες ανώτερες από εκείνες της Δ.Α.Π.

                                       Κ.Ν.Ε

  Η πιο εύκολα αναγνωρίσιμη παράταξη των απανταχού Α.Ε.Ι και Τ.Ε.Ι. Είναι παιδιά που παίζουν με τους κανόνες γι’ αυτό μην ελπίζεις να πάρεις σημειώσεις από αυτούς στο άμεσο μέλλον. Με λίγα λόγια δεν χρειάζεται να είσαι προσεκτικός μαζί τους απλά ΤΡΕΧΑ μακρία και μην κοιτάξεις πίσω,αλλιώς θα καταλήξεις να μιλάς για μία ολόκληρη ώρα για το κίνημα της πατάτας.
Αναγνωρίζω: Εύκολα. Κλασσικοί μαλλιάδες γενιοφόροι τύποι,άλλοτε και τζιβάτοι, με ολόμαυρη καταθλιπτική ενδυμασία. Αυτό που σπάει την μαυρίλα στα μπλουζάκια είναι η μορφή του Che Guevara με το γνωστό λογότυπο “Hasta la victoria siempre”,ενώ πιο σπάνια μπορείς να δεις μέχρι και Bob Marley. Μαύρα σκισμένα παντελόνια που συνήθως συνοδεύεται από τζιν γιλέκο,έχοντας στο πέτο κονκάρδα μίας μέταλ μπάντας. Παπούτσι πάντα μαύρο, ξεσκισμένο στην σόλα , All Star στο οποίο το αστέρι στο σήμα είναι μαυροκόκκινης απόχρωσης. Τα ροφήματα που καταναλώνει ο φίλος Κνίτης πρέπει να συνάδουν με το αντικαπιταλιστικό πνεύμα που τον διατρέχει. Τις περισσότερες φορές θα τον δεις με τσαγάκι του βουνού και πιο σπάνια με καφέ,έχοντας ως πρώτη επιλογή τον φραπέ μέτριο και μερακλίδικο χωρίς γάλα. Αν παρ’ όλα αυτά και πάλι δυσκολεύεσαι να τους αναγνωρίσεις να θυμάσαι πως οι άντρες Κνίτες περιφέρονται με τον <<Ριζοσπάστη>> διπλωμένο στα χέρια τους. Τέλος να ξέρεις αγαπητέ αναγνώστη πως θα εκπλαγείς ευχάριστα από τις γυναίκες Κνίτισες,καθώς δεν έχουν καμία σχέση με τα πρότυπα που έχεις στο μυαλό σου.
Αποφεύγω: Η αποφυγή ενός Κνίτη είναι λίγο πιο δύσκολη από την αναγνώριση του διότι θα πρέπει να τον αποφύγεις με <<ελιγμό>>πολιτικού τύπου,καθώς με τον ίδιο τρόπο θα σε προσεγγίσει αυτός και θα θελήσει να μάθει τις απόψεις σου. Σε περίπτωση που έχεις χρόνο στην διάθεσή σου μπορείς να πετάξεις την κλασσική ατάκα<<Γιατί δεν ενώνεστε με το ΣΥ.ΡΙΖ.Α>>. Με αυτό τον τρόπο θα σου αραδιάσει όλους τους λόγους που δεν μπορεί να γίνει αυτό και ύστερα από λίγο θα φύγει. Αν θέλεις να φύγεις γρήγορα και βιαστικά μπορείς να πετάξεις το παλιό και καλό <<Έξω οι ξένοι>>. Στην καλύτερη περίπτωση θα γυρίσει πλάτη και θα φύγει,ενώ στην χειρότερη το πολύ πολύ μπορεί να σε βρίσει. Τον σκοπό σου πάντως θα τον έχεις πετύχει και χαρούμενος πλέον μπορείς να μεταβείς στο αμφιθέατρο.

ΥΓ.Πρώτη απόπειρα <<πολιτικού>> ρεπορτάζ,παρακαλώ να είστε επιεικείς.
ΥΓ2.Καλή Ανάσταση σε εσάς και τις οικογένειες σας.
                                                              Αυστραλοπίθηκος