Θα έχετε παρατηρήσει οι περισσότεροι(ποιοι περισσότεροι,ΟΛΟΙ) ότι τους τελευταίους 3 μήνες ο Αυστραλοπίθηκος απουσίαζε από την blogόσφαιρα, έχοντας ως αποτέλεσμα να απουσιάζει συνάμα και εκείνη η πένα που θα σχολίαζε με τον γνωστό καυστικό τρόπο τα γεγονότα. Μία βλάβη που ξεκίνησε από το ανεμιστηράκι και ως δια μαγείας εξαπλώθηκε (κατά τα λεγόμενα του service) μέχρι τον επεξεργαστή, ήταν αρκετή για να με απομακρύνουν από το φανατικό και σκληροπυρηνικό κοινό μου. Στο κατά πάσα πιθανότητα τελευταίο άρθρο της σεζόν θα προσπαθήσουμε να καλύψουμε όλα εκείνα τα γεγονότα που γλύτωσαν από τον καυτό, σαν το πυρετό, σχολιασμό μου. Ξεκινάμε λοιπόν…
Τελικός Κυπέλλου Ελλάδας
Olympiakos Piraeus VS Fearless Pidgeon
Στις 28 Απριλίου, μία μέρα πριν την μεγάλη βλάβη της 29ης, βρέθηκαν αντιμέτωποι στο Ο.Α.Κ.Α οι Ολυμπιακός και Ατρόμητος για τον τίτλο του κυπελλούχου Ελλάδας. Σε ένα κακό ποιοτικά παιχνίδι, με λίγες φάσεις και χωρίς εντάσεις, κάτι που είναι απαραίτητο σε τέτοια ματς, οι <<ερυθρόλευκοι>> κατάφεραν να βγουν νικητές με 2-1. Αρχικά ο Τζιμπούρ άνοιξε το σκορ στο πρώτο ημίχρονο και όλα έδειχναν πως κυλάνε ομαλά προς το κόκκινο. Το δεύτερο ημίχρονο μας ζάλισε η ταχύτητα με την οποία αλλάζανε την μπάλα οι παίχτες. Οι γρήγορες εναλλαγές των φάσεων, μας έκαναν εμάς τους αγνούς φιλάθλους να μιλάμε για άσχετα θέματα, μέχρι το 75ο λεπτό όταν μετά από ένα γύρισμα ο Ιγκλέσιας θα σουτάρει και έπειτα από κόντρες η μπάλα θα καταλήξει στο πλεκτό. Αμέσως οι συζητήσεις σταματάνε και τα χάμπουργκερ πέφτουν από τα χέρια. Το παιχνίδι ξεκινάει από το μηδέν και η ένταση ανεβαίνει. Νικητής στο ενενηντάλεπτο δεν υπάρχει και χρειάζεται και το μισάωρο της παράτασης. Στο τελευταίο λεπτό ο αόρατος Νταβίντ Φουστέρ με το διάσημο πλέον χτύπημα κόμπρα πετάγεται ξαφνικά, σαν άλλος σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι, στέλνοντας την μπάλα στα δίχτυα και την κούπα στον Πειραιά.
Final Four Κωνσταντινούπολης
Το διήμερο που εκτυλίχθηκε στις 11-13 Μαίου ήταν ένα τρελό…τρελό σαββατοκύριακο. Η Κωνσταντινούπολη είχε βάλει τα καλά της και ήταν έτοιμη να υποδεχτεί το final four , παρόλο που δεν συμμετείχε τούρκικη ομάδα. Στους δύο ημιτελικούς η ΤΣ.Σ.ΚΑ νίκησε τον Παναθηναικό με 66-64, έχοντας γίνει στο τέλος διαιτητικά όργια υπέρ των Ρώσων, ενώ στον δεύτερο ημιτελικό ο Ολυμπιακός με φοβερή εμφάνιση υπέταξε την Μπαρτσελόνα με 68-64. Στον μεγάλο τελικό της Κυριακής ζήσαμε πρωτόγνωρα πράγματα. Ο Ολυμπιακός γυρίζει από το –19 σε διάστημα δέκα λεπτών με μπροστάρηδες τους μικρούς Σλούκα, Παπανικολάου και Μάτζαρη ενώ ο <<κοντός>> Κάιλ Χαίνς κάνει ότι θέλει στην άμυνα Κιριλένκο, Κρστιτς και Κριάπα. Στην τελευταία φάση, και με την διαφορά στο –1 οι ερυθρόλευκοι κάνουν φάουλ και στέλνουν τον Σισκάουσκας στις βολές που έχει ποσοστά που αγγίζουν το 90%. Ο Λιθουανός χάνει απρόσμενα και τις δύο βολές. Η μπάλα πάει στα χέρια του Βασίλη Σπανούλη ο οποίος έχοντας αντίπαλο τον Σβεντ επιχειρεί ντράιβ. Ο Κιριλένκο κλείνει πάνω του και η μπάλα καταλήγει στον Πρίντεζη. Αυτός σουτάρει και…….Είναι κάποιες στιγμές που το συναίσθημα συνθλίβει την λογική και το μυαλό εγκλωβίζεται στα πάθη του. Το βλέμμα παγώνει και η καρδιά σταματάει, περιμένοντας την κατάληξη για να ανακουφιστεί από τους πολλαπλούς της χτύπους. Ο νους του εκάστοτε τριαντάρη Ολυμπιακού εκείνη την στιγμή ξεκινάει τα φλασμπακ. Ιωαννίδης, Τζόνσον, Σιγάλας, Tάρπλει, Πάσπαλιε, χαμένος τελικός με Μπανταλόνα, Ματσιγιάουσκας, Τσίλντρες, Κλέιζα, Παπαλουκάς και η σκέψη <<μας το χρωστάει ρε γαμώ το>> κυριαρχεί σε όλα τα κεφάλια. Όλα αυτά μέχρι που ο Πρίντεζης ευστοχεί και όλοι πλέον φωνάζουν χωρίς να σκέφτονται τι κάνουν και τι λένε. Το παρασοβαρέψαμε όμως. MVP του final four εύκολα ο πολύ συμπαθητικός σε εμένα Μαρτίνας Γκετσεβίτσιους, που δεν χρησιμοποιήθηκε ούτε λεπτό από τον Σοφό. Γκετσέ σε στηρίζουμε κάργα, μην φοβάσαι τίποτα.
Τελικός Champions League
Στις 19 Μαιου στο Άλιανζ Αρένα εκτυλίχθηκε το τέλος μίας εκ των πιο ωραίων ποδοσφαιρικών ιστοριών. Η Τσέλσι έπειτα από μία χρονιά γεμάτη περιπέτειες και δυσκολίες, έφτασε τελικά στην πολυπόθητη κορυφή της Ευρώπης. Το παράδοξο της όλης υπόθεσης είναι πως οι Λονδρέζοι με πολύ πιο δυνατά και πλούσια ρόστερ απέτυχαν παταγωδώς στο παρελθόν, ενώ φέτος με πιο χαμηλές βλέψεις και χωρίς τις Μουρίνιο style φανφάρες έφτασαν στο πιο ψηλό σκαλί της Ευρώπης. Στον αγώνα οι τυπικά γηπεδούχοι Βαυαροί μπήκαν πιο δυνατά στο παιχνίδι από το πρώτο λεπτό, χάνοντας την μία ευκαιρία μετά την άλλη, ενώ οι <<Μπλε>> στηρίχτηκαν στην παλιά καλή Βρετανική λογική του <<προσέχω τα νώτα μου>>, παρκάροντας ένα λεωφορείο, από τα δικά τους τα διόροφα, μπροστά από το τέρμα του Τσεχ, ενώ στήριξαν σχεδόν όλο το παιχνίδι τους στο εξαιρετικό κουβάλημα της μπάλας που κάνει ο Ραμίρεζ ώστε να βγουν στην κόντρα. Όλα αυτά μέχρι το 83', όπου ο Τόνι Κρόος από τα αριστερά φέρνει την μπάλα στο δεξί, κάνει την σέντρα και ο Μίλερ πετάγεται στην πλάτη της άμυνας, στέλνοντας την μπάλα στα δίχτυα. Η Τσέλσι δεν έχει άλλη επιλογή με το να βγει μπροστά, ενώ ο Ντι Ματέο τα παίζει όλα για όλα βάζοντας μέσα και τον Τόρες. Στο 88' και έπειτα από κόρνερ του Λάμπαρντ, ο Ντρογμπά βρίσκει λίγο χώρο και με κεφαλιά καρφώνει την μπάλα στο πλεκτό. Στην παράταση παραλίγο ο Ιβοριανός επιθετικός να βρεθεί από το ζενίθ στο ναδίρ, καθώς υπέπεσε σε πέναλτυ πάνω στον Ριμπερί αλλά ο Ρόμπεν που ανέλαβε την εκτέλεση έστειλε την μπάλα στα χέρια του Τσεχ, καθώς μάλλον και ο ίδιος ο Θεός δεν ήθελε ο Ντρογκμπά να χάσει με τέτοιο τρόπο το τρόπαιο. Στα πέναλτυ οι Λονδρέζοι αποδείχτηκαν τέρατα αναισθησίας και δεν κατάλαβαν τίποτα ούτε από αποδοκιμασίες ούτε και αγχώθηκαν όταν ο Μάτα έχασε το πρώτο χτύπημα, παίρνοντας την νίκη με 4-3 και δείχνοντας σε όλους μας πως μπάλα δεν παίζουν τα ρόστερ.
Eurovision
2012
Ω ναι…Επιτέλους πάμε και σε κάτι σοβαρό. Στις 26 Μαιου όλοι μα όλοι, χωρίς εξαίρεση, μείναμε καρφωμένοι στις οθόνες μας και παρακολουθούσαμε χωρίς ανάσα τις φοβερές προσπάθειες της Ελυθερίας Ελευθερίου να μαγέψει το κοινό στον τελικό της Eurovision, ο οποίος έλαβε χώρα στο Μπακού του Αζερμπαιτζάν. Η Ελευθερία προσπάθησε να φτάσει στην πολυπόθητη νίκη με την γνωστή πατροπαράδοτη τακτική του <<από φωνή μ****ρα>> αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Παρ’ όλα αυτά οι προσπάθειες της μας άφησαν με κομμένη την ανάσα, καθώς όπως όλοι παρατηρήσαμε αυτό που φόρεσε το κορίτσι μας δεν ήταν μίνι αλλά ότι έχει απομείνει. Οι Ευρω-πέοι όμως κακιά τους ώρα δεν συγκινήθηκαν, τα ανατολικοβαλκανομεσογειακά μπλοκ έκαναν την δουλειά τους πάλι και με αυτά και με αυτά η 17η θέση μπορεί να μας αφήνει απόλυτα ικανοποιημένους εν τέλει. Νικήτρια η Σουηδία με το τραγικό Euphoria από την Loreen. Το πουλέν μου στον φετινό τελικό Νίνα Ζίλι πήγε πολύ καλά με την Ιταλία και το L’ amore E femmina, τερματίζοντας στην 9η θέση. Για να χαρεί και το μάτι και του πιο απαιτητικού θεατή, ιδού, Νίνα Ζίλι…
Οι γιαγάδες από την Ρωσία, που μόλις τις είδα πήρα αμέσως την γιαγιά μου στο χωριό και την παρότρυνα να συμμετέχει και αυτή στον διαγωνισμό του χρόνου στην Σουηδία, πήγαν ανέλπιστα καλά τερματίζοντας φιναλίστ. Αφήστε που έχει και πιο ωραία φωνή η γιαγιά μου από αυτές. Η πληθωρική και παρ’ ολίγον συμφοιτήτριά μου Ήβη Αδάμου μας πέρασε για μόλις μία θέση με το τραγούδι La La Love. Και εδώ η πατροπαράδοτη τακτική που χρησιμοποίησε όπως είδαμε και η Ελευθερία δεν έπιασε, κάνοντας μας να αμφιβάλουμε για την επιτυχία αυτής πλέον. Η πλάκα σε όλα αυτά είναι πως το πιο ωραίο τραγούδι της φετινής Eurovision αντικειμενικά ήταν αυτό της Δανίας από τους Soluna Samay και το Should 've known better το οποίο πάτωσε παταγωδώς, όπως γίνεται κάθε φορά με τέτοια τραγούδια.
Ναι… αυτό το κομμάτι τερμάτισε στην 23η θέση, συγκεντρώνοντας 21 βαθμούς και οι Γιαγιάδες βγήκαν δεύτερες….
Το διάστημα από 8 Ιουνίου εως 1 Ιουλίου είχαμε και το Ευρωπαικό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που διεξήχθη στις Πολωνία και Ουκρανία. Δέκα έξι ομάδες έβαλαν τα δυνατά τους για το στέμμα του πρωταθλητή Ευρώπης, όμως στο τέλος νικάει πάντα η Ισπανία. Η Ελληνική αποστολή, τηρουμένων των αναλογιών, πήγε αρκετά καλά καθώς προσέγγισε το ταβάνι της στην διοργάνωση. Στο εναρκτήριο παιχνίδι με τους Πολωνούς ήρθε ισόπαλη 1-1 σε ένα παιχνίδι που στο πρώτο ημίχρονο έγειρε 40 μοίρες το γήπεδο προς την εστία μας, αποβάλλεται άδικα ο Παπασταθόπουλος με δεύτερη κίτρινη και ο Ζεν Πρεμιέ των ευρωπαικών γηπέδων χάνει πέναλτυ στο δεύτερο ημίχρονο. Στο δεύτερο ματς με τους Τσέχους έγινε η ζημιά. Παραλιακό ξεκίνημα, τραγικό ματς ο Χώσε Jose (Holebas), δύο φάσεις από τα αριστερά και τσουπ 2-0 στο 10'. Ζήσαμε να δούμε το πιο τραγικό λάθος του Τσεχ σε όλη την καριέρα του αλλά και πάλι ήταν αργά. Στο τρίτο ματς με τους Ρώσους οι διεθνείς μπήκαν μέσα με κάτι κάρκαλα μέχρι το πάτωμα. Προσήλωση στην άμυνα και μετά από πολύ καιρό επιτέλους….ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ. Λάθος του Ζιρκόφ πριν κλείσει το ημίχρονο με ανεξήγητη κεφαλιά προς τα πίσω. Ο Ζεν Πρεμιέ δεν συγχωρεί και καρφώνει την μπάλα στα δίχτυα. Αυτό ήταν περάσαμε. Δεύτεροι όμως, πέφτοντας έτσι πάνω στους Γερμανούς. Το πάλεψαν όσο δεν πήγαινε και μου χάρισαν και την στιγμή του Euro. Η μπάλα είναι στο ύψος της σέντρας και αμέσως όλη η Ελλάδα πετάγεται και φωνάζει <<ΓΚΟΛ>>. Και εγώ είμαι εκεί, παγωμένος, πάνω στον καναπέ(γαμ***νο αργόστροφο ψηφιακό σήμα). Ο Κεντίρα αργότερα βάζει γκολ που δεν πρόκειται να ξαναβάλει ποτέ στην καριέρα του και το ματς ανοίγει. Αμέσως το όνειρο γίνεται εφιάλτης. Ο Σαλπιγγίδης ευστοχεί σε πέναλτυ στα τελευταία λεπτά και σώζει την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Το τελικό 4-2 μας αφήνει ικανοποιημένους. Στην υπόλοιπη διοργάνωση οι Ολλανδοί απογοήτευσαν με τρεις ήττες, οι Γάλλοι έπαιξαν ωραίο ποδόσφαιρο μέχρι που έχασαν από τους αδιάφορους Σουηδούς και τα μαχαίρια βγήκαν στην επιφάνεια, οι καλοί μας πελάτες Πορτογάλοι μας γλύτωσαν αυτή την φορά και έχασαν λόγω Κασίγιας την πρόκριση στον τελικό, οι Ιταλοί πήραν πολλά πράγματα από παίκτες αουτσάιντερ πετώντας πανηγυρικά έξω τους αντιπαθητικούς ποδοσφαιρικά Γερμανούς και οι Ισπανοί από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν απλά οι καλύτεροι. Και κάποιες ωραίες στιγμές, έτσι για καλό finish…
ΥΓ1.Με αυτό το άρθρο ο πίθηκος σας αφήνει λόγω διακοπών. Πάλι μαζί, δριμύτεροι και πάντα με μπόλικη όρεξη από Σεπτέμβρη.
ΥΓ2. Στις επάλξεις μεγάλη μεταγραφή για τον πίθηκο από Πάτρα μεριά…
ΥΓ3. Καλά μπάνια και καλό μαύρισμα.
ΥΓ4. Με αυτό σας αφήνω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου