Επιστροφη στο 15ο αιωνα

Πού βλέπεται το παράλογο στο τίτλο;Ακούγεται ίσως αστεία και περίεργη η σύγκριση της εποχής μας με το 15ο αιώνα.Πώς γίνεται η εποχή που η τεχνολογία και η επιστήμη αναπτύσσονται με ταχυτάτους ρυθμούς και ολοένα προσθέτουν νέες διευκολύνσεις στη ζωή μας,που η ιατρική κάνει αλματώδη βήματα και σχεδόν δεν υπάρχουν ανίατες ασθένειες και όσες παραμένουν ακόμα ανίατες   βρίσκονται σε ικανοποιητικό στάδιο να καταστούν και αυτές  αντιμετωπίσιμες, να μιλάμε για επιστροφή στον μακρινό 15ο αιώνα;
Ανεξάρτητα από όλα αυτά,όσο περνάει ο καιρός ο πλούτος συσσωρεύεται σε ένα μικρό μέρος ανθρώπων.Το ‘’οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι’’ ισχύει τόσο όσο ποτέ.Ανέκαθεν βέβαια υπήρχε  το φαινόμενο αυτό αλλά η τωρινή κατάσταση δείχνει παρόμοια με εποχές μεσαίωνα.Η ανεργία χτυπάει κόκκινο,πολλοί συνάνθρωποι μας δεν μπορούν να εξασφαλίσουν ούτε τα προς το ζην,οι άστεγοι πολλαπλασιάζονται ολοένα και η πείνα αποτελεί πλέον σύνηθες φαινόμενο.Αξίζει να σημειωθούν τα ‘’συσσίτια’’ που δημιουργήθηκαν σε πολλά σχολεία της χώρας μας παραχωρώντας μικρά γεύματα σε μαθητές που αντιμετωπίζουν προβλήματα ασιτίας.21ος αιώνας.Το κράτος καλείται να ενισχύσει την κοινωνική μέριμνα για μια κοινωνική περίθαλψη ικανή να αντιμετωπίσει την κοινωνική εξαθλίωση.Μόνο που το κράτος όχι μόνο δεν ενισχύει αυτή την αρωγή,αλλά δείχνει μάλιστα  να υποχωρεί ανήμπορο να αντιδράσει εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης.Κυρίαρχος θεσμός που αναλαμβάνει την προσπάθεια αυτή αποτελεί πλέον η εκκλησία.Όπως πριν από 500-600 χρόνια που αναδύθηκε η αντίληψη για βοήθεια προς τους φτωχούς και τους εξαθλιωμένους ανθρώπους κύριο ρόλο έπαιζε η εκκλησία(λάμβανε κατά κύριο λόγο  πόρους από δωρεές και κληροδοτήματα)έτσι και σήμερα επιστρέφουμε σε αυτές τις εποχές.Η εκκλησία μπροστά στην ανικανότητα του κρατικού μηχανισμού να λειτουργήσει, καλείται να αναλάβει ένα δύσκολο έργο.’Ηδη βλέπουμε να προσφέρει καθημερινά συσσίτια,να παρέχει ρουχισμό και κλινοσκεπάσματα και πολλές φορές να μισθώνει η ίδια χώρους υποδοχής άστεγων ανθρώπων.
Είναι λοιπόν γεγονός πως οδηγούμαστε σε ένα υπολειμματικό  μοντέλο κοινωνικής μέριμνας όπου μεγάλο ρόλο παίζει η ιδιωτική πρωτοβουλία, η κάλυψη δηλαδή των αναγκών αποτελεί ατομική ευθύνη και όχι η κρατική.Η εκκλησία μαζί με φιλανθρωπικές οργανώσεις και τις τοπικές κοινότητες αναλαμβάνουν να φροντίσουν όσο μπορούν τις εξαθλιωμένες μάζες και να αποτρέψουν την κοινωνική εξαθλίωση που καθημερινά διογκώνεται.


Γίββωνας