Ντεμέκ σε λέω αφού..

 

 

    Η αλήθεια είναι πως έχω κάνει αρκετά ταξίδια. Κάποια με έχουν σημαδέψει και θυμάμαι την κάθε στιγμή και άλλα τα οποία τα κρατάω σαν εμπειρίες , όμως θα μπορούσα και να μην τα είχα υλοποιήσει στην τελική γιατί με κούρασαν. Η επίσκεψη μου στην Θεσσαλονίκη τις προηγούμενες μέρες ανήκει στην πρώτη κατηγορία και γι αυτό έκρινα σκόπιμο να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις που έχω για το στολίδι της Βορείου Ελλάδας, την πόλη που γράφεται με δύο σίγμα και προφέρεται με δύο λάμδα. Απαραίτητη μία πρώτη γεύση από Βόρεια Αστέρια και ξεκινάω!!

  

   Όπως όλα τα ταξίδια μου, έτσι και αυτό ξεκίνησε επεισοδιακά. Σε ένα βαγόνι του Ο.Σ.Ε , intercity τρομάρα του, παρέα με πέντε περίεργους τύπους. Ένιωθα πάνω μου τα παγωμένα βλέμματα τους κάθε γαμημένο δευτερόλεπτο. Εντάξει ναι, είμαι ωραίος το παραδέχομαι, αλλά όχι τέτοια προσοχή. Μετά από έξι ώρες οι οποίες μου φάνηκαν πραγματικά ατελείωτες, έφτασα στην Θεσσαλονίκη. Με παρέλαβαν στον σταθμό, όπου με περίμενε εντυπωσιακή υποδοχή. Παίρνω καρφί το 23, το οποίο σε αφήνει κέντρο, τακτοποίησα τις αποσκευές μου και κατέβηκα αμέσως παραλιακή.

   Ζεστή η Θεσσαλονίκη, γι αυτό όλοι είχαν κατηφορίσει προς Αριστοτέλους. Έβαλα το μαύρο κλασσικό, απαραίτητο για μπάνισμα, Ray Ban γυαλί μου και κατέβηκα στην παραλία. Μπάνισμα, για όσους δεν είναι μυημένοι στον όρο, είναι η κατάσταση κατά την οποία κοζάρεις κάποιον ή κάποια στον δρόμο, ενώ ταυτόχρονα έχεις και αντιδράσεις που εναρμονίζουν με το εκάστοτε κοζάρισμα. Μπορεί να έχουμε απλά ένα μακρόσυρτο επιφώνημα του στυλ <<ωωωωωωωω>>, <<ψψψψψψψψψ>> ή ένα απλό ανοιγμα του στοματος , ως ένδειξη θαυμασμού για το θέαμα. Το μπάνισμα και η αντίδραση είναι τέλος απαραίτητο να έχουν μια αναγκαία διαφορά φάσης 1/2t.

   Έκανα ποδαρικό στους καφέδες στο College Bar , που βρίσκεται επί της παραλιακής. Πολύ καλός καφές και φοβερό σέρβις. Ειδικά το σέρβις γρήγορο και αποτελεσματικό. Συγχαρητήρια. Επίσης πήγα και την πρώτη μου ρομαντική βαρκάδα με κεριά , απαλή μουσική και τα σχετικά. Μπορεί να είμαι και να δηλώνω brutal σε κάθε ευκαιρία αλλά κάτι τέτοια λιγώνουν μία ευαίσθητη και ρομαντική ψυχή όπως εγώ. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα την βόλτα αυτή , παίρνοντας ένα από τα βαρκάκια που βρίσκονται αγκυροβολημένα δίπλα ακριβώς στον Λευκό Πύργο.

Την δεύτερη μου μέρα στην πόλη με πήγανε, με πιέσανε θα έλεγα, για καφέ στο Shark που βρίσκεται στην Καλαμαριά. Χαλαρά το καλύτερο μέρος για μπάνισμα σε όλη την Θεσσαλονίκη, τόσο για άντρες, όσο και για γυναίκες( κορίτσια δεν σας ξεχνάω). Μαύρο γυαλί για να μην φαίνονται οι αντιδράσεις σου, θέα στην θάλασσα, φραπεδάκι που απαραίτητα πρέπει να κρατήσει ένα τετραωράκι και χαλαράααααα. Το βράδυ , μετά από δύο εξαιρετικά ΠΙΤΑ ΣΟΥΒΛΑΚΙ ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ με σος γιαούρτι (έτσι για να μαθαίνετε μερικοί Αθηνέζοι), χτύπησα και μία Markizαρα. Ωραίο μαγαζί, λίγο ακριβό βέβαια, αλλά είναι Markiz. Παρέλαση κλαρινογαμπρών, με μαλλί γυαλιστερό κλαρινωτό, μπλουζάκι με βεδάκι ή βεδάρα αναλόγως και απαραίτητα ένα προιόν φορτωτικής για κάθε ενδεχόμενο.

    Την τρίτη μέρα, επειδή είχα και διάβασμα, πάλι δέχτηκα μεγάλη πίεση για έναν καφέ και μπάνισμα  στο Barazza στην παραλιακή. Με βαριά καρδιά ήπια το γλυκό (σαν και μένα) με γάλα φραπεδάκι μου. Το βραδάκι  ύστερα από μεγάλη σκέψη και συγκρότηση αποφασίστηκε από εμένα και τους συνμπανιστές μου (ε?? ε??) να επισκεφτούμε το Μπιτ Μπαζάρ με τα γνωστά κρασάδικα, ρακάδικα, τσιπουράδικα. Το καταλληλότερο μέρος για να γίνεις κουρούμπελο στην Θεσσαλονίκη , με κρασί που νομίζεις ότι περιέχει και λίγο πετρέλαιο μέσα, ίδια αίσθηση με αυτή με την οποία φεύγεις από το Τηνιακό στην Αθήνα. Μία συμβουλή για το Μπιτ Μπαζάρ. Σε περίπτωση που παραγγείλετε κάτι φαγώσιμο και καλά να πάνε τα φαρμάκια κάτω, προσέξτε, μην πιάσετε κουβέντα με κάποιον άλλο εντός του τραπεζιού, διότι ούτε πατάτα τηγανητή δεν θα προλάβετε. Η νύχτα τελείωσε επεισοδιακά με μία μεταμεσονύκτια επίσκεψη στο Α.Π.Θ για ένα πάρτυ του πανεπιστημίου. Μπόλικο καλαμάκι κοτόπουλο και πολύ πολύ dubstep μέχρι το πρωί.

Η τελευταία διανυκτέρευση μου στην πόλη εξελίχθηκε εντός χαλαρών ρυθμών. Κλασσικό καφεδοπιπινομπανισματάκι στην παραλιακή και μετά βόλτα στην Ναυαρίνου. Το μοναδικό σημείο που με χάλασε λίγο σε όλη την επίσκεψη, καθώς κάθε φορά που επισκέπτομαι την πόλη βλέπω πως η Ναυαρίνου πέφτει πολύ σαν μέρος και τείνει να θυμίζει κάτι σαν του Ψυρή στην Αθήνα.

   Παρ’ όλα αυτά , στην Ναυαρίνου έφαγα το πιο γευστικό σουβλάκι της εκδρομής. Υπήρξε ένα προβληματάκι συνεννόησης αρχικά με τον μαγαζάτορα μέχρι να καταλάβει τι ακριβώς ήθελα αλλά τελικά την λύση έδωσαν οι δύο υπέροχες διερμηνείς μου. Το μαγαζί για όποιον θέλει φέρει το όνομα <<Καντίνα>> και βρίσκεται επί της πλατείας.

  Την επόμενη, που ήταν και η μέρα αναχώρησης με έπιασε η γνωστή μελαγχολία που μου έρχεται όταν πρέπει να φύγω από ένα μέρος που μου αρέσει πολύ. Έγινε η καθιερωμένη επίσκεψη στον Τερκενλή για να αγοράσω τσουρέκια. Πήρα το κλασσικό με σοκολάτα και έκανα την έκπληξη στο δεύτερο με γεύση κάστανο , το οποίο βγήκε ανέλπιστα πολύ καλό. Στις 12 τα μεσάνυχτα έφτασε δυστυχώς η ώρα της αναχώρησης και το ταξίδι προφανώς θα τελείωνε έτσι ακριβώς όπως άρχισε. Σε ένα βαγόνι του Ο.Σ.Ε παρέα με πέντε περίεργους τύπους.

   Προτού ολοκληρώσω το κείμενο και το παραδώσω στον λαό θέλω να μιλήσω για δυο πράγματα που παρατήρησα. Αρχικά να ξέρετε ότι νιώθεις ότι πατάς Θεσσαλονίκη όταν ακούς  το πρώτο βαρύ λάμδα. <<Δώσε μου λίγο το κινητό να μπω λίγο στο γκουγκλλλ>>, μπαλλαλλαικα και άλλες πολλές λέξεις και φράσεις μπορούν να σου κάνουν ένα ευχάριστο γκελ στο κεφάλι. Κλείνοντας θέλω να ρωτήσω..ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ ΑΥΤΗ Η ΕΜΜΑΝΟΥΕΛΑ ΑΓΓΟΥΡΑΚΗ??

  Κλείνω λέγοντας πως η Θεσσαλονίκη είναι ένας must προορισμός για τον Έλληνα φοιτητή , καθώς μπορείς να γίνεις ζάντα, να ανέβεις σε τραπέζι και να ξεφτιλιστείς μέχρι και στις 11 το πρωί, να απολαύσεις την μαγευτική εικόνα της παραλίας ακόμα και όταν ο Θερμαικός είναι μέσα στην μπίχλλλλα . Μετά από μεγάλο ξενύχτι να φας μπουγάτσα με γάλα και όλα να είναι μια χαρά η πολύ απλά γιατί είναι η πόλη που στα αλήθεια δεν κοιμάται ποτέ.

  ΥΓ. Προσπάθησα να σας μεταδώσω μέσα σε λίγες γραμμές το κλίμα αυτής της πόλης. Ελπίζω να τα κατάφερα..

ΥΓ2. Το κείμενο προφανώς είναι αφιερωμένο σε μία φοβερή παρέα στην Θεσσαλονίκη και σε μία ιστορική περούκα.

ΥΓ3.Μην αφήνετε τίποτα και κανέναν να σας ρίχνει. Να είστε πάντα χαρούμενοι και να χαμογελάτε, έστω κι αν μέσα σας νιώθετε ότι κατρακυλάτε.

                                                                   Αυστραλοπίθηκος